Uit de platenkast van Mauro: ‘Givin’ It Back’ (1971) van The Isley Brothers.

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Coverplaten die van het begin tot het einde goed zijn, ze bestaan. Bowies ‘Pin Ups’. Cat Powers ‘Jukebox’. Rage Against The Machines ‘Renegades’. Nick Caves ‘Kicking Against the Pricks’. Bob Dylans meest recente releases. Platen die duidelijk niet gemaakt zijn wegens contractuele verplichtingen of een gebrek aan inspiratie. Maar zou het iets uitmaken als het wel het geval was?

Daar moest ik lang over nadenken. Toen ik weer wakker schoot, kwam ik onmiddellijk tot een antwoord. Nee, het maakt helemaal niets uit. Een goede plaat is een goede plaat. En zo zit mijn job erop voor vandaag. Tevreden over mezelf kan ik weer verder dutten. Maar dan schiet ik onverwacht overeind en richt ik mij plechtig tot u. ‘Beste lezer,’ zeg ik hardop, ‘weet u wat ook een geweldige coverplaat is? ‘Givin’ It Back’ van The Isley Brothers.’ Dat wilde ik even zeggen. En ik ga weer zitten.

Nu kan het zijn dat iemand van jullie daarjuist ‘Ah, is dat zo?’ heeft teruggeroepen, maar dat heb ik dus niet gehoord. Iets met de beperkingen van tijd en ruimte. Maar goed. The Isley Brothers coveren onder anderen Neil Young, Bob Dylan, James Taylor en Stephen Stills. En telkens maken ze er iets fenomenaal funky van. Ze transformeren de sowieso al perfecte originelen naar één of ander droomgenre, waarin Al Green lid van The Rolling Stones blijkt te zijn. Ik geloof heilig dat die soort muziek eeuwig beluisterd zal worden op onze planeet, altijd en overal. Zonder beperking van tijd en ruimte.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: