Uit de platenkast van Mauro: 'Gula Matari' van Quincy Jones

, door (mauro)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Quincy Jones, iemand die genoeg Grammy’s en Oscars won om ze als bowlingkegels te kunnen gebruiken, gaf onlangs wat spectaculaire interviews. Velen vielen over zijn kritiek op The Beatles (‘waardeloze muzikanten’) en Michael Jackson (‘muzikale pikkedief’), maar de 84-jarige Jones zal volledig schijt hebben aan wat u en ik daarvan denken. Terecht, want deze über-badass Benidorm Bastard heeft wel degelijk recht van spreken, omdat hij een briljant musicus is.

En omdat hij ook gewoon een mening mag hebben. Voormalige ghetto boy Quincy Jones begon zijn carrière als veelbelovende jazztrompetist maar moest abrupt stoppen met toeteren, omdat hij bij elke volgende noot kon sterven aan een hersenbloeding. Wat doet een mens dan? Eén van de beste producers en arrangeurs ter wereld worden, dan maar. Vanzelfsprekend, toch? ‘Gula Matari’ uit 1970 mixt broeierigheid met melancholie en verder alles wat het volle leven opeist om er eens goed mee te kunnen uitpakken.

Het valt al af te lezen aan de hoesfoto, waarop Jones met inwaardse blik een zeker lijden uitstraalt dat niet geacteerd lijkt. Opener ‘Bridge Over Troubled Water’ krijgt meteen een vakkundig gestyleerde, extra troostende gospelbehandeling. Mooi gedaan en ook heel erg menens. Dit heeft soul die niet te faken valt. Titeltrack ‘Gula Matari’ is helemaal de motherfucking shit. Als dit de soundtrack van Quincy’s leven moet voorstellen, dan heeft hij reden tot opscheppen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: