From zero to hero to zero: de Britse voetbalsupporter die een terrorist te lijf ging

, door (ad)

15

Zodra Roy Larner restaurant Black & Blue betreedt, vliegt het personeel hem om de hals. De jonge vrouwen knuffelen hem en strelen zijn haar. Een tikkeltje ongemakkelijk ondergaat hij de aandacht.

Roy Larner «Terugkeren op de plek waar het allemaal gebeurde, doet wat met je. Ik word onrustig hier.»

Die bewuste avond in juni reden terroristen drie voetgangers dood met een bestelbusje, op de nabijgelegen London Bridge. De daders renden met lange messen de wijk Borough Market in, om in pubs en restaurants nog vijf slachtoffers te maken.

Larner «Plots trapte een terrorist de deur in. Toen ik hem ‘Allah’ hoorde schreeuwen, vloog ik hem aan.»

Met de gevleugelde strijdkreet ‘Fuck You, I’m Millwall’ probeerde Larner de moordenaar een halt toe te roepen. Dat kostte hem bijna het leven. Eén van de terroristen maaide wild om zich heen. Toen Larner hevig bloedend en buiten bewustzijn op de grond lag, trokken de drie terroristen verder. Ver kwamen ze niet. Het verzet van Larner bood de politie de kans om hen dood te schieten.

Terug in Black & Blue verdwijnt de bravoure waarmee hij wereldwijd het nieuws haalde. Larner geeft toe zware tijden door te maken en zucht om de haverklap. Larner was voor zijn heldendaad al niet voor het geluk geboren. Werkloos, gescheiden van zijn vrouw Tracey en zo goed als dakloos. Hij sleept een schuld van 7.000 pond met zich mee.

Rond Borough Market heeft Larner geen geld nodig. In een pub krijgt hij meteen een pint in zijn handen gedrukt. Maar verder dan nippen komt hij niet. Bier smaakt hem niet meer.

Larner (wijst naar zijn maag) «Dat komt door die steekwonden. Ze hebben me goed geraakt.»

In deze buurt maalt niemand om zijn ruige achtergrond en levenslange liefde voor Millwall, een voetbalclub die vroeger berucht was om zijn racistische aanhang. Voor de aanslag spuugde hij naar een zwarte fotograaf, en schold hij hem uit. Na de aanslag ging Larner door het lint op het kantoor van een parlementslid van Labour. Voor beide zaken kreeg hij vorige maand een voorwaardelijke straf, een geldboete en de verplichting om aan zijn woede-uitbarstingen te werken.

Zijn ellende is groot, zo wordt duidelijk als hij tegen beter weten in bij zijn ex zijn twee honden wil ophalen. Larner smeekt door de gleuf van de brievenbus om de dieren te mogen uitlaten. Met hangende schouders keert hij terug.

Larner «Mijn leven is een puinhoop. Spijt? Ik zou die terrorist zo weer aanvliegen.»

© AD

Humo 4043/09 27 februari 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 27 februari 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: