Twee jaar na de aanslag in Maalbeek: Kristin Verellen herdenkt haar man

© Saskia Vanderstichele

, door (ab)

92

'Ik denk nu veel bewuster na: als je weet hoe kort ons leven is, wil je toch geen tijd verliezen aan het proces-Abdeslam?'

Een maand na de afscheidsviering van Johan Van Steen, adviseur-generaal bij de FOD Vervoer en Mobiliteit, krijgt Kristin Verellen (54) zijn gsm terug, in een bruine papieren zak. Verwrongen en met een versplinterd scherm.

Kristin Verellen «Ik opende de zak en stak instinctief de stekker in het stopcontact. Het scherm lichtte onverwacht op, en na een tijdje ging zijn screensaver aan: een Boeddhabeeld kwam onder dat gebarsten scherm naar boven. Ik moest naar adem happen. Dat Boeddhagelaat vergezelde Johan al jaren. De klok stond op 9.11 uur, het tijdstip van de ontploffing. Alsof er een boodschap in zat: liefde wint, altijd.»

HUMO Een brandweerman die net na de aanslag in metrostation Maalbeek afdaalde naar de plek van de gruwel, vertelde me dat het meest verschrikkelijke daar beneden het geluid was van de telefoons die maar bleven rinkelen, van mensen die nooit meer zouden opnemen.

Verellen «In dat gerinkel zat de hoop en de wanhoop van mensen die op zoek waren naar hun geliefde. Ook ik ben blijven bellen naar Johan, toen het netwerk was hersteld. Zijn telefoon bleef gaan, maar er nam niemand op.

»Ik heb Johan die ochtend na de eerste terreuraanslag in Zaventem nog even aan de lijn gehad. Hij was met de metro vertrokken naar zijn werk en ik las hem voor wat ik op het internet vond over Zaventem. Hij luisterde heel bezorgd. Toen werd de verbinding gestoord en viel hij weg. Een overlevende die in dezelfde wagon zat, heeft me achteraf verteld dat iedereen in het metrostel plots met elkaar begon te praten, heel ongewoon was dat. Over wat er gebeurd was op de luchthaven van Zaventem. Maar net voor de bom ontplofte, daalde er plots een vreemde stilte neer in de wagon. Misschien omdat de dader toen van wagon wisselde en in die van Johan stapte, ik weet het niet. Johan was op slag dood. De wetsdokter zei me dat hij door de luchtverplaatsing werd gedood, de explosie niet heeft gehoord en niet geleden heeft.»

'Na de aanslagen kreeg ik de gsm van Johan terug. De klok op het scherm stond nog op 9.11 uur, het tijdstip van de aanslagen'

HUMO Het duurde drieënhalve dag eer je wist dat hij omgekomen was.

Verellen «Ja, we zijn voortdurend blijven zoeken met familie en vrienden. Ziekenhuizen blijven bellen. Het signaal van zijn gsm laten traceren. We kregen geen enkele steun van de overheid. Het enige wat de politie ons kwam melden, was dat Johan niet op de lijst van de doden stond en ook niet op die van de levenden. Je blijft hopen, maar op den duur weet je niet of je nog mag hopen.

»Johan was niet de enige bij wie het zo lang duurde. Overal in ziekenhuizen lagen onbekende slachtoffers zwaargewond, in coma of overleden. Daags na de aanslagen waren nog tachtig slachtoffers niet geïdentificeerd. Dat heeft veel mensen boos gemaakt. Veel slachtoffers voelden zich in de steek gelaten omdat er geen hulp kwam, niet alleen op menselijk vlak, maar ook administratief en financieel. Je moet alles zelf uitzoeken, papieren invullen, rekeningen betalen... Mij lukte dat nog net, maar er waren veel getraumatiseerde lotgenoten die daar helemaal niet toe kwamen. Van wie de hulpverlenende diensten zelfs niet wisten dat ze bestonden. Er zijn een heleboel mensen níét uitgenodigd op de eerste herdenking op het koninklijk paleis omdat ze niet op de radar stonden. Er was geen volledige lijst.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: