De 10 beste soundtracksongs aller tijden

, door (vvp)

17

'Van zalig zwoele zoetigheid tot knallende kitschklassiekers'

1. ‘Moon River’ van Henry Mancini en Johnny Mercer

Uit ‘Breakfast at Tiffany’s’ (1961)

‘Breakfast at Tiffany’s’ is ondertussen hopeloos gedateerd – Mickey Rooney als de Chinese buurman van Audrey Hepburn moet zowat het meest racistische personage ooit zijn – maar één moment zal ook binnen honderd jaar nog overeind staan: dat waarin La Hepburn in het raamkozijn gaat zitten met haar kleine gitaartje om het verpletterend mooie ‘Moon River’ te zingen. De muziek is van de beroemde filmcomponist Henry Mancini, de lyrics zijn van Johnny Mercer: ‘Moon river, wider than a mile / I’m crossing you in style some day.’ Iederéén heeft het nummer gecoverd: de versie van Sarah Vaughan is erg goed, die van Morrissey (bijna tien minuten lang!) nog beter, maar onze favoriete versie is toevallig nét verschenen: die van Frank Ocean.

2. ‘Mrs. Robinson’ van Simon and Garfunkel

Uit ‘The Graduate’ (1967)

Tijdens de opnames van ‘The Graduate’ raakte regisseur Mike Nichols bezeten van Simon And Garfunkel. Hij wilde hun muziek in zijn film, maar Paul Simon weigerde, want ‘films zijn voor sell-outs!’ Simon draaide bij toen hij het scenario mocht lezen en schreef twee songs, ‘Punky’s Dilemma’ en ‘Overs’, die Nichols dan weer niks vond. Simon And Garfunkel stoften dan maar een nummertje af dat al even in hun lade lag: ‘Mrs. Roosevelt’. Ze pasten de titel aan en de rest is geschiedenis.

3. ‘Pusherman’ van Curtis Mayfield

Uit ‘Super Fly’ (1972)

In de vroege jaren 70 ontstond de blaxploitation, gewelddadige B-films die gemaakt werden door zwarte filmmakers en mikten op een zwart publiek. Op de soundtracks stonden vaak fantastische songs – ‘Across 110th Street’ van Bobby Womack! ‘Coffy’ van Roy Ayers! ‘Trouble Man’ van Marvin Gaye! ‘Shaft’ van Isaac Hayes! – maar geen enkele komt in de buurt van het ongemeen funky ‘Pusherman’ van Curtis Mayfield, over een foute drugsdealer. De hele ‘Super Fly’-soundtrack is geniaal, absoluut één van de beste platen uit de jaren 70. Opvallend: de film beschouwt die hele criminele onderwereld nog wel als groovy, terwijl Mayfield in zijn song een veel meer kritische stem laat horen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: