Krassen, snijden, branden en bonken: 1 maart is de Internationale Dag van de Zelfverwonding

, door (hvt)

21
vrij

'Wat alcoholmisbruik, eetstoornissen en zelfbeschadiging met elkaar gemeen hebben, is het gebrek aan respect voor je eigen lichaam ''

JULIE BEIRENS «Op mijn 15de is het per toeval aan het licht gekomen. Ik studeerde Toerisme en moest samen met een klasgenootje iets opzoeken op een landkaart. Toen is mijn mouw een stukje naar boven geschoven. Dat meisje heeft meteen de klastitularis ingelicht.»

Tot die dag hadden de ouders van Julie niet in de gaten dat hun dochter zichzelf ernstig verwondde.

BEIRENS «Ik kon mijn wonden heel goed verbergen. Winter en zomer droeg ik lange mouwen. Eén keer hebben ze wat krassen gezien, maar toen heb ik hen wijsgemaakt dat ik me pijn gedaan had bij het paardrijden.

»Toen het CLB mijn ouders inlichtte en het woord ‘zelfverwonding’ ter sprake kwam, vielen er voor hen wel een paar puzzelstukjes op hun plaats. Ze hadden al langer het gevoel dat er iets met me aan de hand was, ook al deed ik het goed op school. Voor mijn ouders was het een zware klap. Wat doe je als je kind zichzelf snijdt? Nu kan ik me voorstellen met wat voor onmacht ze werden geconfronteerd.»

HUMO Je was jezelf dan al twee jaar aan het verwonden.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: