'Gevoel voor tumor': Leander Verdievel en Maarten Nulens komen op tegen kanker

, door (tr)

229
één| Bekijk programma-info »

'Als je van 's ochtends tot 's avonds moet spelen dat je kanker hebt, kruipt dat onder je huid. Mensen op straat staarden me aan alsof ik écht ziek was'

HUMO Hoe begin je aan een zoektocht naar de persoon die jou zal spelen?

Leander Verdievel «Met een zware auditie. De scène die Maarten moest spelen, was de gevoeligste uit de hele reeks, een voorval dat ik zelf heb meegemaakt. Tijdens mijn behandeling viel zoals bij veel mensen mijn haar uit. Elke ochtend werd ik wakker met plukken haar op mijn kussen, tot mijn vriendin op een dag zei: ‘Kom, we pakken de tondeuse en doen het eraf.’ Als je zo jong bent, is zo’n kale kop erg confronterend, dus ik zat met mijn ogen dichtgeknepen voor de spiegel. Ik durfde pas te kijken toen ze zei dat ze klaar was. Bleek dat ze in het midden zo’n kuif had laten staan à la B.A. uit ‘The A-Team’ (lacht). Tot dan had ik niets liever willen doen dan huilen, maar ik kon niet anders dan lachen. Dat vond ik zo teder, dat mijn vriendin me zelfs op zo’n moment nog altijd wilde doen lachen. Ik heb dat in de reeks opgenomen als één lange scène, zonder dialoog. Veel acteurs speelden ze nogal groot op de auditie, omdat ze geen tekst hadden. Maarten niet. Hij begreep dat zich veel afspeelde in die scène, maar dan vanbinnen. Hij speelde met zoveel gevoel dat ik meteen zag: daar kan niemand overheen.»

Maarten Nulens «Dank je, Leander.»

HUMO Maartens personage, Tristan, heeft een non-hodgkinlymfoom in de neus. Exact dezelfde soort tumor die bij jou werd ontdekt, Leander.

Verdievel «Een heel zeldzame kankervariant, die vooral voorkomt in China en Zuid-Korea, en die relatief makkelijk te behandelen zou zijn. Voor mij maakte het geen enkel verschil, maar ik kreeg wel af en toe een klas opgewonden stagiairs aan mijn bed: ‘Dat zie je hier bijna nooit!’ Waarop ik moest vragen of het misschien wat minder enthousiast kon (lacht).»

HUMO Waarom was je eigenlijk naar de dokter gegaan?

Verdievel «Mijn vriendin had daarop aangedrongen. Telkens als ik bij haar bleef slapen, denderde ze uit bed omdat ik zo hard lag te snurken. Na haar zoveelste nacht op de zetel vond ze dat ik eens naar de dokter moest. ‘Waarschijnlijk gewoon allergisch voor de kat,’ dachten we. Maar toen een allergietest niets opleverde, werd ik doorverwezen naar een neus-keel-oorarts. Toen die in mijn neus keek, werd hij op slag heel zenuwachtig. ‘Meneer Verdievel, hebt u soms een zware cocaïne-verslaving?’ (lacht) ‘Natuurlijk niet,’ zei ik. Hij zag dat ik een heel grillig neustussenschot had – typisch voor cocaïnegebruikers, maar ook voor een tumor. Zodra het woord ‘tumor’ viel, hoorde ik niets meer van zijn uitleg. Ik zag zijn mond nog wel bewegen, maar er kwam niets meer binnen.»

'Hervallen is nog erger dan de eerste keer te horen krijgen dat je kanker hebt: je weet namelijk wat er op je afkomt'

HUMO Je was op dat moment 23.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: