Eeuwig spits Jan Mulder: 'De schoonheid van een topwedstrijd'

, door (jm)

2
hazard 1200

Columnist Hunter Davies schreef op 19 januari: ‘Watching football on TV is much better than seeing it live. There, I finally said it.’ Davies, fan van Tottenham Hotspur en zijn leven lang steunpilaar van de sfeer op White Hart Lane, ziet het animo voor stadionbezoek afnemen. De reis is lastig, de supporters agressief en het weldra afgewerkte nieuwe White Hart Lane te groot. Helemaal te groot vindt hij Camp Nou van FC Barcelona: ‘De tribunes rijzen kilometers hoog de hemel in. Je hebt een verrekijker nodig om het veld te vinden: O ja, daar, dat vlekje groen.’ Spelers? Stippen. Doelpunten? Waar je op de tribune maar wat met de menigte mee opspringt wanneer het blijkbaar zo ver is (tienduizend supporters komen omhoog: de bal zal doel hebben getroffen), schenkt de televisie het ware plezier: je hoort het doelpunt niet via je buurman, maar ziet het met eigen ogen.

Claustrofobie in een ondergronds treinstel vol dronken fans en gutsende regen op je hoofd tijdens de wandeling naar de arena zijn niet meer. Om kwart voor negen neemt men plaats in de luie stoel, schenkt een glaasje in, knikt en Harry Kane trapt af.

Hunter Davies luistert niet naar de analisten, ‘God spare us, thank you very much.’ Naar eigen zeggen mist hij de analyses niet. Eén enkele keer hoef je een uitspraak niet om te keren om de waarheid te kennen, weet ik. Ondergetekende zet het geluid van het toestel uit wanneer Real Madrid - Paris Saint-Germain begint. De niet te stuiten opsomming statistieken, weetjes en klakkeloze associaties van de commentator is onverdraaglijk. Maar ze liggen op het tafeltje en moeten worden uitgesproken en daarna doorgestreept. Alle honderd. Techniek, geef mij een knop om het commentaar af te zetten met behoud van het stadiongeluid.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: