Verhalen uit het artsenkabinet (1): het einde van Meneer Doktoor
'Je kunt mensen vandaag moeilijker bedotten, ze weten te veel'

© Geert Van de Velde

, door (tp)

180

'Vroeger had de dokter altijd gelijk, ook als hij ongelijk had. Nu komen er mensen met een plekje op hun been en zijn ze ervan overtuigd dat ze huidkanker hebben'

Thierry en Sander Crepel: ‘We helpen met de belastingbrief’

In het West-Vlaamse Moen (3.000 inwoners) betrekt de 60-jarige Thierry Crepel al 35 jaar zijn dokterskabinet. Sinds 1 september is ook zijn 27-jarige zoon Sander in de praktijk gestapt, maar de stamvader van de doktersdynastie is wijlen Gommaar Crepel: één van de sterren uit ‘Meneer doktoor’, de bestseller van Peter Vandekerckhove.

THIERRY CREPEL «Mijn vader was enig kind, deed het goed op school en kreeg kansen van zijn vader, een eenvoudige huisschilder. Hij heeft ’m naar de universiteit gestuurd. Dat ging niet zonder slag of stoot, want plots brak de Tweede Wereldoorlog uit, sloot de universiteit tijdelijk de deuren en moest vader naar het leger. Na de oorlog heeft hij de draad opgepikt en in 1948 heeft hij zijn praktijk geopend, hier om de hoek.

»Dat waren andere tijden. In die jaren kwam alles bij de huisarts terecht. Als er een ongeval was gebeurd – ziekenwagens bestonden nog niet – gingen ze telefoneren bij de bakker of de boer. Onze moeder nam dan de telefoon op en stuurde ons de straat op met onze fietsjes: ‘Ga snel vader zoeken!’ We reden rond tot we zijn auto zagen staan, en gingen dan aankloppen: ‘Is hij hier?’»

SANDER CREPEL «In het begin deed hij zijn ronde met de fiets, maar hij kon zich na enkele maanden al een tweedehands wagentje veroorloven, want hij was snel succesvol. ‘Door de babyboom,’ zei hij altijd. Maar hij was ook gewoon populair, omdat hij de eerste moderne dokter van de streek was. Zijn oudere collega’s waren hard en betuttelend, hij was veel zachter.»

THIERRY «De mensen hadden een rotsvast vertrouwen in hem. Ik herinner me nog hoe in de jaren 60 onze buurman plots de oprit kwam opgereden. Hij was in Waregem een vriend gaan helpen om paaltjes in de grond te slaan, maar die man was onwel geworden. Onze buurman heeft hem in de auto geduwd en is naar hier gereden – onderweg zijn ze wel zes of zeven ziekenhuizen gepasseerd. Maar: ‘Nee, we gaan naar mijnheer doktoor.’ Toen ze hier aankwamen, was mijn vader niet thuis en die man overleden. Toen mijn vader eindelijk aankwam, kon die alleen maar bevestigen: ‘Ie es duud.’»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: