Androïde, panseksueel en superster: Janelle Monáe, pupil van Prince

© Juco

, door (brittany spanos)

25

'Toen Trump verkozen was, dacht ik: zullen mensen nu vinden dat ze het recht hebben om mij te vermoorden?'

Janelle Monáe huilt in haar ruimtepak. Ze zit in één van de studio’s van Wondaland Records, haar eigen platenlabel, in Atlanta. Overal om haar heen staan computer- en tv-schermen. Op één van die schermen toont een screensaver foto’s van haar idolen: Prince, Martin Luther King, Pam Grier, Tina Turner, Lupita Nyong’o, David Bowie. Ze staat op het punt te onthullen wat de wereld allang vermoedde, iets wat haar familie en beste vrienden al weten, iets wat ze lange tijd vertikte in het openbaar toe te geven. In ‘Let the Rumors Be True’, één van de nummers van haar nieuwe plaat ‘Dirty Computer’, zingt ze het: Janelle Monáe is niet de onbevlekte androïde, de ‘alien from outer space / The cybergirl without a face’ die ze meer dan tien jaar lang beweerde te zijn op haar platen, in videoclips, op concerten en zelfs tijdens interviews. Ze is gewoon een 32 jaar oud menselijk wezen van vlees en bloed, met kwaliteiten en gebreken. En ze wil nog een gerucht bevestigen.

Janelle Monáe «Ik ben een zwarte vrouw in Amerika die zich op seksueel vlak niet in een hokje laat stoppen. (Haalt diep adem) Ik heb relaties met zowel mannen als vrouwen gehad, en ik beschouw mezelf als een vrijgevochten motherfucker. Ik dacht eerst dat ik biseksueel was, maar later las ik iets over panseksualiteit, en daar herkende ik ook veel van mezelf in. Ik blijf maar dingen over mezelf ontdekken.»

Ze draagt een nauw aansluitend ruimtepak van de NASA, compleet met een insigne op de ene arm en een Amerikaanse vlag op de andere. Ze had geen enkele reden om het aan te trekken, er zijn geen camera’s in de buurt. Mogelijk is het een restant van het androïde personage Cindi Mayweather dat ze jarenlang heeft gespeeld: een messiasachtige, revolutionaire robot die verliefd werd op een mens en die zwoer dat ze alle andere androïdes zou bevrijden.

Al vroeg in haar carrière voelde Janelle Monáe zich onzeker: zou ze wel voldoen aan het showbizzideaal? Het personage van Cindi Mayweather, de androgyne outfits en het verhaal dat ze errond had gecreëerd en dat ze niet alleen op, maar ook naast het podium volhield, vormden een schild tegen de kritische buitenwereld.

Monáe «Ik was bang om kritiek te krijgen. Ik zag alleen maar hoe ik me volgens de verwachtingen moest gedragen in deze business, en ik voelde me helemaal geen stereotiepe zwarte artieste.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: