Anne-Marie Gepts, procureur des Konings van Antwerpen: 'Ik wil geen gewelddadige films of thrillers meer zien. Ik maak al genoeg mee in het echte leven'

, door (ab)

24

'We wéten dat veel drugstrafiek wordt aangestuurd vanuit Nederland, maar of dat nu een gevolg is van het gedoogbeleid... Bij mijn weten slaat dat op hasj, niet op cocaïne'

HUMO U bent één van de twaalf procureurs die opvallend openhartig getuigen in het boek ‘In eer en geweten’ van Veerle Maebe. Eén van uw collega’s zegt er: ‘Wanneer iemand polst naar mijn beroep en ik het woord ‘procureur’ uitspreek, valt er soms een pijnlijke stilte. Alsof ik een agent van de Gestapo ben.’ Overkomt u dat ook?

Anne-Marie Gepts (lacht uitbundig) «Gisteren nog. Dan zie je ze kijken: ‘Oei, we moeten hier oppassen.’ Dat komt natuurlijk door al die tv-series waarin de procureur dikwijls als een soort dondergod wordt voorgesteld die met zijn hamer zwaait en altijd de zwaarste straffen eist. Daar was vroeger misschien iets van aan, maar ons beroep is fel geëvolueerd. Niet alles moet per se voor een rechtbank afgehandeld worden en af en toe moet je iemand een tweede kans geven, vind ik. We merken wel dat de roep om zware straffen nu vooral vanuit de politiek, de media en de bevolking komt.»

HUMO U hebt indertijd rechten gestudeerd. Waarom?

Gepts «Eerlijk: omdat ik geen bloed kon zien. Ik wilde eerst geneeskunde studeren omdat ik in een doktersfamilie ben opgegroeid. Mijn vader was arts en prof aan de VUB, mijn moeder was diensthoofd bacteriologie in twee ziekenhuizen. Maar ik merkte dat ik beter kon omgaan met psychisch leed van mensen dan met ziektes en fysieke pijn. Ik vind de confrontatie met mensen die zwaar ziek zijn moeilijker dan de miserie die we hier zien. Tegenover ziektes sta je dikwijls machteloos, terwijl wij hier te maken krijgen met mensen die misschien nog iets van hun leven kunnen maken.

»Natuurlijk krijg ik ook in deze job bloed te zien. Mijn eerste lijk heeft me erg aangegrepen. Ik was net bij het parket begonnen en moest na een maand al nachtdiensten kloppen. Tijdens mijn eerste nachtdienst was het al raak. Een rijkswachter die een vluchtende motorrijder achtervolgde, had geschoten en per ongeluk de bijzitter dodelijk geraakt. Ik had nog nooit een dode gezien, het was dan nog een jonge kerel. Ik was verbouwereerd. Ik had nog geen enkele ervaring en bovendien was dit een delicate zaak die uiteraard de media zou halen. Op den duur kreeg ik een zekere reputatie: ‘Als Gepts nachtdienst heeft, gebeurt er zeker een moord of iets anders spectaculairs (lacht).’»

HUMO Wat was uw heftigste zaak?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: