Milo Rau, de theatermaker die IS-strijders uitnodigde en daar geen spijt van heeft

, door (sdj)

8
Milo Rau 1200
© ID/Jonas Lampens

'Dat al die Antwerpse jong ens radicaliseren, heeft alles te maken met het gemis van een sterke vaderfiguur'

 

Milo Rau (41) is van kinds af gefascineerd door extremisme. Zijn vader was een trotskist, en om hem beter te begrijpen leerde Rau op zijn 12de Russisch en begon hij werken van Lenin te lezen. Later werd hij socioloog, daarna journalist en nu is hij dus de meest ophefmakende theatermaker van het moment.

HUMO Extremen boeien u: uw vorige voorstelling ‘The Civil Wars’ ging over extremisme. Dat begon met de vraag: ‘Hoe reageer je als vader als je kind in Syrië gaat strijden?’

Milo Rau «Dat was in 2013, nog vóór er sprake was van IS. Ik heb toen drie families gevolgd, één waarvan de zoon verdwenen was, en twee waarvan de zoon net was teruggekeerd uit Syrië. Eén van de acteurs, Karim Bel Kacem, was ook bijna een fundamentalist geworden door zijn slechte relatie met zijn vader. Ik heb toen acteurs Sara De Bosschere en Johan Leysen gevraagd over hun relatie met hun eigen vader te vertellen. Langzaamaan werd het een voorstelling over de invloed van denkbeelden van vaders, en hoe hun eigen identiteit er voor een groot stuk door is bepaald. Ik ben wat dat betreft een freudiaan: voor een jonge man is het belang van de vaderfiguur enorm. Dat al die kerels in Antwerpen radicaliseren, heeft alles te maken met het gemis van een sterke vaderfiguur, iemand met wie ze zich kunnen identificeren. Ze zoeken hem buitenshuis en vallen zo ten prooi aan radicale imams. Dat was ook wat Karim vertelde in ‘The Civil Wars’: de jonge imam, die heel gespierd en fit was omdat hij sportte naar het voorbeeld van Mohamed de profeet, werd voor hem het voorbeeld dat zijn vader niet was.

»In Duitsland is na de oorlog precies hetzelfde gebeurd. Er heeft toen een castratie van alle vaders plaatsgevonden: ze waren losers, want ze hadden de oorlog niet gewonnen en ze waren nog slechteriken ook. Hun zonen konden hen onmogelijk als voorbeeld nemen, ze gingen elders op zoek naar ideeën en kwamen heel vaak uit bij het maoïsme, omdat dat gedachtegoed zo autoritair is. Dat is wat ze willen: een autoriteit. Het heeft me altijd mateloos gefascineerd hoe jongens hun identiteit vormen, en de rol die de vader daarin speelt.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: