Op de sofa bij Xavier, vluchtelingenpsycholoog. 'Die jongen van 23 had de Sahara en de Middellandse Zee overleefd, om hier zelfmoord te plegen in het kanaal. Hoe triest is dat?'

© Stijn Felix

, door (hvt)

312

'In het Arabisch heb je niet eens een woord voor psycholoog, dus noemt mijn tolk me een gids voor de ziel.'

Als de transmigranten de Humanitaire Hub op de eerste verdieping van het Noordstation binnenkomen, vinden ze aan het onthaal uitleg over welke hulp ze kunnen krijgen. Aan analfabetisme en taalkundige wirwar wordt een mouw gepast met symbolen: is de dokter er die dag, dan staat er een kruis. De dagen waarop kleding wordt uitgedeeld, zijn aangeduid met getekende broekjes en truitjes. De momenten waarop Xavier, de psycholoog van Artsen Zonder Grenzen, consultaties doet, staan gemarkeerd met een hoofdje met een donderwolk erin. Vandaag hangt er onweer in de lucht: de wachtkamer zit vol met donderwolken.

Suleyman (Soedan, 38 jaar, vijf maanden in België) «Ik ben met dokter Xavier komen praten, omdat ik Artsen Zonder Grenzen nog kende van in Egypte. Daar hebben hun dokters me geopereerd. Ik ben dus niet met dokter Xavier komen praten omdat ik ziek of gek ben. Ik voel me goed. Ik wilde het gewoon eens hebben over de situatie waarin wij, migranten, hier leven. De waarheid vertellen, is als de sleutel die de deur doet opengaan.»

HUMO Waar wilde je het over hebben met hem?

Suleyman «Ik heb dokter Xavier op de kaart getoond welke weg ik heb afgelegd van Soedan tot hier. Ik heb hem verteld over mijn leven. Dat ik mijn ouders al jaren niet meer heb gezien. Ik heb nu de leeftijd waarop ik voor hen zou moeten zorgen, maar dat kan niet, door de oorlog in mijn land.

»Mijn kinderen zitten in Egypte: ik heb ze al negen maanden niet meer gezien. De jongste heb ik zelfs nog nooit gezien. Dat weegt zwaar. Ik moet dat aan iemand kunnen vertellen. Waarom ze daar zijn? Ik ben via de zee gekomen. Ik wilde liever alleen het risico lopen te sterven, dan mijn kinderen mee de dood in te jagen.»

HUMO In Egypte blijven was geen optie?

Suleyman «Egypte en Soedan, dat is hetzelfde. Ik ben gefolterd door de Soedanese regering. Ze hebben mijn been verbrijzeld (trekt een broekspijp omhoog en toont een dikke enkel vol littekens). De Egyptische regering legt hun geen strobreed in de weg als ze naar daar zouden komen om me mee te nemen.»

HUMO Ben je hier goed ontvangen?

Suleyman «Ja. Ik heb eerst drie dagen bij een familie gelogeerd. Daarna zat ik in een centrum, maar dat hebben ze een tijdje geleden gesloten. Sindsdien zit ik in het Noordstation, maar daar jaagt de politie ons altijd weg. Dan probeer ik elders te slapen, maar dat lukt amper: ik slaap met één oog open, uit schrik dat me iets zou overkomen op straat.

»De Belgische politie is zoals de vier windstreken: je hebt er van allerlei slag. Elke dag proberen we naar Engeland te gaan. Soms belanden we in een vrachtwagen die ons naar een dorpje of de andere kant van Brussel brengt. Staan we daar op die foute bestemming, dan heb je agenten die ons vriendelijk verzoeken op te hoepelen en elders ons geluk te beproeven. Maar je hebt ook agenten die hun honden nog beter behandelen dan ons: ze zeggen dat we ons moeten uitkleden en wanneer ze klaar zijn met ons – ik wil zelfs niet zeggen wat ze doen – dan mogen we onze kleren weer aantrekken en sturen ze ons weg. Maar ik kan zeker niet zeggen dat alle agenten slecht zijn.»

HUMO En de Belgen?

Suleyman «Ik heb geen probleem met de Belgen. Ik zie het in de blikken hier in het station: sommigen denken dat we geen goeie mensen zijn. Ze zien ons de hele tijd met onze zak op onze rug en met een stuk karton onder onze arm, omdat we op elk moment weggejaagd kunnen worden. Ik weet dat ze vooroordelen hebben en achterdochtig zijn. Maar bij de families die ons opvangen, gaat het beter: ze leren ons kennen en zien dat we ook maar gewone mensen zijn.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: