Clement Peerens over Belpop in de jaren tachtig

, door (hm)

39
A1
© Jonas Roosens

Clement Peerens «Ik had inderdaad in mijn eentje alles kunnen vertellen wat er te vertellen valt. Maar die redactieleden moesten hun dagen vullen, en vooral: onkostennota’s kunnen indienen. Die zijn dus met Jan en alleman gaan klappen, levend of dood, dat maakte niet uit.»

HUMO Levend of dood?

Peerens «Ik heb een onkostennota gezien voor het gesprek met Patrick Nebel, bekend van ‘Beats of Love’. Ze zijn gaan eten in The Jane, in Antwerpen. Duur restaurantje, dat kan ik u wel vertellen. Voor een menu zonder wijn erbij zijt ge een maand zelfstandigenpensioen kwijt. En daarbovenop nog een taxirit vanuit Brussel en terug, plus een hotelrekening voor acht man. Terwijl er maar drie redacteurs zijn. Kwaliteit kost geld, zeggen ze bij Canvas.

»Patrick Nebel is al in 1986 overleden. Ik heb de Canvasdirectie daar voorzichtig op gewezen. Hun reactie was: ‘Ten eerste geloven wij in redactionele onafhankelijkheid, we gaan ons daar niet mee bemoeien. En ten tweede: wij waren er zelf bij, en wat Sergio Herman ons voorschotelde, smaakte naar andalouse uit een frituur in Berlaar, maar het interieur maakte alles goed. Die glasramen zijn echt dat ge denkt: wow, dat zijn nogal eens glasramen! Daar moeten we nog eens een docu over maken! Dat is het schoonste restaurant ter wereld, dus als het eten ook nog eens op iets zou trekken: dat zou te veel van het goede zijn. Daar zit dus een concept achter. En waar zijn wij bij Canvas verzot op? Op concepten!’»

HUMO Hoe is zo’n vergissing mogelijk?

Peerens «Ge bedoelt: gaan eten met iemand die al dertig jaar dood is? Simpel: de jaren 80 vormden het wazige grensgebied tussen het paffen van joints en het slikken van alle mogelijke pillen. Dat heeft voor mentale verwoestingen gezorgd. De meeste oud-strijders weten nog vaag dat ze ooit iets met muziek hebben gedaan. Maar welk instrument ze bespeelden en in welke groep, dat is informatie die helaas zit opgeslagen in hersencellen die al lang niet meer zijn aangesloten. Dus wordt er gegoogeld, en dan roept zo iemand: ‘Ik denk dat ik Patrick Nebel ben!’ Terwijl de persoon in kwestie wellicht de bassist van Arbeid Adelt! was.»

'De Bende van Nijvel naar het songfestival?!'

HUMO Arbeid Adelt! had toch geen bassist?

Peerens «Dat is dus exact wat ik bedoel!»

HUMO Wat is het grootste verschil tussen de jaren 80 en nu?

Peerens «Er was nog geen internet. Tegenwoordig bestaat ge niet als ge niet op de sociale media zit. Toen was het maar raden naar wat bestond en wat niet. Journalisten hoorden iets waaien en daar hingen ze dan een verhaal aan vast. In 1985 dacht de BRT er serieus aan om de Bende van Nijvel naar het Eurovisiesongfestival te sturen. Radiomaker Gust De Coster, toen een autoriteit op muziekgebied, had iets opgevangen over een groep energieke mannen die brokken maakten. ‘Perfect alternatief voor Frankie Goes to Hollywood!’ riep de Gust tegen iedereen die het wilde horen.

»In de jaren 90 werden nog van dat soort vergissingen gemaakt. Jan Hautekiet verklaarde in 1996: ‘De single ‘J’aime les filles’ was al een duidelijk signaal van de perfide plannen van die man.’ Gelukkig heeft iemand nog op tijd opgemerkt dat Jacques Dutronc nooit met een witte camionette heeft rondgereden. Die pijnlijke naamsverwarring is godzijdank nooit uitgezonden.»

HUMO Hebben de jaren 80 goeie Belgische muziek opgeleverd?

Peerens «Ik heb in dat decennium niks uitgebracht. Nee, dus.»

HUMO Wat was voor u het hoogtepunt van de eighties?

Peerens «Dat was 31 december 1989, om 23.59 uur en nog een klets seconden. Toen was de miserie eindelijk voorbij.»

Humo 4055/21 22 mei 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 22 mei 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: