Heleen Debruyne: 'De vrouw van Tinder'

, door (heleen debruyne)

3
tinder 1200

Hij stoort niet, zeg ik. Hij schuift aan, laat de ijsblokjes ronddraaien in zijn glas icetea. Als deze situatie ongemakkelijk is, merk ik het niet. Naar het schijnt ontbreekt het mij aan voel-sprieten voor andermans ongemak. We kunnen goed praten, de man en ik, snel en veel. De vrouw luistert geamuseerd, vermoed ik. Onze handtassen zijn van hetzelfde merk – gemaakt van gebruikte plastic flessen. Voor de ingewijden zijn onze tassen aflaten voor onze vage schuldgevoelens over het klimaat, de wereld, ons geografisch geluk. ‘Hebben jullie dat ook,’ begint zij, ‘dat jullie minder lezen dan jullie zouden willen?’

Klasse heeft nog weinig met opzichtig pronken met bezit te maken, maar alles met bewustzijn en opleiding. De leden van de elite herkennen elkaar aan subtiele signalen, volgens sociologe Elizabeth Currid-Halkett. Gelijkgestemden knikken goedkeurend naar elkaars biologische hummus, leesvoer en gebrek aan protserige wagens. De man van Tinder herkent dat wel-willen-maar-er-toch-niet-aan-toekomen-want-druk-druk inderdaad, en is daarom lid geworden van een boekenclub. De clubleden lezen vooral Nederlandstalige debutanten, bespreken die op restaurant om het daarna snel op een zuipen te zetten.

Zij heeft zichzelf verboden om nog naar series te kijken, want, zegt ze, ze vóélt gewoon hoe die regisseurs harpoenen naar haar brein schieten, stomme verhaaltechnische trucjes gebruiken die haar tegen haar wil verslaafd maken. Ik luister. Dit is mijn publiek. Plots vind ik mijn beroep nogal vergeefs, extreem gedateerd ook. Maar dat is hoogmoed. Schrijven is ook maar dat: een beroep. Eén van de weinige waarvoor ik – onhandig, chaotisch, alleen sociaal als mijn hoofd er naar staat – geschikt ben. Nederig produceer ik tekst, in de hoop dat wie Currid-Halkett de elite noemt, er plezier aan zal beleven.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: