Het leven zoals het is: Belgische militairen op buitenlandse missie (2). 'Als ik had mogen kiezen, was ik nooit vertrokken'

© Bas Bogaerts

, door (js)

7

Belgische militairen op buitenlandse missie (1) »

'Of ik mensen heb gedood, weet ik niet. Ik schoot altijd op ingebeelde soldaten en dacht: die kerels zullen wel zo slim zijn in hun bunker te kruipen'

Florent Thys:‘Uit de kast’

In 1985 bestond de dienstplicht nog, en werd Florent Thys (53) opgeroepen om zijn legerdienst te vervullen. Dat beviel hem zo goed dat hij een jaar later beroepsmilitair werd.

Florent Thys «Ik geef graag kennis door aan anderen en wilde onderofficier worden. Ik kwam bij de paracommando’s terecht, niet als para maar bij de logistieke ondersteuning.»

HUMO De para’s hebben een heel macho imago. U outte zich daar als homo. Was dat moeilijk?

Thys «Ik ben in 1997 pas uit de kast gekomen, nadat het Aids Informatie Team er opgestart was. Toen durfde ik me te outen. Als ik het eerder had gedaan, had ik dat zeker moeten bekopen met een pak slaag. In 1985 had ik al een korte affaire met een militair. Hij werd op een afschuwelijke manier behandeld en verstoten nadat hij zich geout had. Ik heb nog altijd spijt dat ik toen niet de moed had hem te verdedigen.»

HUMO Hoe reageerden uw collega’s op uw outing?

Thys «Ze schrokken: ‘Dat kan niet!’ Tot dan had ik me als een echte heteroseksuele macho gedragen. Ik heb een sterk karakter en ik weet wat ik wil. Ik hou van oprechtheid. Je kunt beter in mijn gezicht schelden, dan me achter mijn rug zwartmaken. Mijn coming-out verliep gelukkig beter dan die van die arme jongen met wie ik een relatie had.»

HUMO Twee jaar later werd u op missie gestuurd.

Thys «Onze brigade werd tijdens de oorlog in Joegoslavië samen met andere troepen van de NAVO naar Albanië gestuurd. Daar hielpen we Kosovaarse vluchtelingen opvangen. Toen in 1999 de troepen van de Servische president Slobodan Miloševic zich na de NAVO-luchtaanvallen uit Kosovo terugtrokken, gingen wij er als eersten binnen.»

'Ik zie nog altijd de angst en de onzekerheid in de ogen van de zwangere vrouwen en de verschrikte blikken van de kinderen...' Florent Thys

HUMO Had u zelf gevraagd om op buitenlandse missie te gaan?

Thys «Nee, bij de para’s had je geen keuze. Je kreeg te horen: ‘We hebben chauffeurs nodig. Je gaat naar Albanië en Kosovo.’ In het begin was dat een schok. Ik was het gewend om van huis weg te zijn omdat ik mijn legerdienst gedaan had in Soest, in Duitsland. Maar Kosovo en Albanië, dat was andere koek. Als ik had mogen kiezen, was ik niet vertrokken. Gelukkig sta ik nogal spiritueel in het leven. Zodra ik me ergens bij neergelegd heb, denk ik: ‘Ach, zo erg is het niet en misschien kan ik er nog iets van leren.’

»Sommige collega’s stonden te popelen om te vertrekken, maar mochten niet. Zij die moesten gaan, hadden er niet allemaal zin in. Voor paracommando’s geldt: wie zijn opleiding achter de rug heeft, is altijd en overal inzetbaar.»

HUMO Maar u had die opleiding tot para toch niet gevolgd?

Thys «Nee, ik was korporaal-chef, de op één na hoogste graad bij de beroepsvrijwilligers. Mijn rang gaf me weinig invloed, maar ik spreek verschillende talen en dat kwam goed uit: een officier gaf me een plaats in de cel operaties. Daar hield ik me bezig met de administratie en de planning.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: