Sportanker wordt olijfboer: op bezoek bij Carl Huybrechts in Spanje

© Laura Leon

, door (tp)

103

'Ik heb het er moeilijk mee dat ik zo'n goede band met mijn kinderen heb: ik weet dat ze me zullen missen als ik er niet meer ben'

‘Ook een gin-tonic?’ We bevinden ons in een Boeing 737 op kruishoogte tussen België en Spanje en Carl Huybrechts heeft dorst. Ik heb hem net gevraagd wat hij verwacht van de komende wereldbeker. Hij laat de ijsblokjes in zijn bekertje rinkelen, schraapt de keel, en vraagt me: ‘Wie zit er eigenlijk in onze groep?’

HUMO Engeland, Tunesië en Panama.

CARL HUYBRECHTS «We worden dus tweede in de groepsfase. Applaus!

»In 2004, het jaar van zijn dood, was Raymond Goethals te gast in mijn EK-programma. Ik zie hem nog zitten voor de uitzending, met een bierviltje waarop hij tactische aantekeningen kribbelde. Hij sprak over het EK van 1972. België was toen gastland en er mochten maar vier landen deelnemen. Pas later hebben de bonden uit commerciële overwegingen meer landen toegevoegd aan grote toernooien. Eerst twaalf, dan vierentwintig en nu zelfs tweeëndertig. Maar Panama, in godsnaam!?

»Op dat EK van 1972 sneuvelde België in de halve finale, ook omdat Wilfried Van Moer ontbrak: de Italiaan Bertini had hem tijdens de kwartfinale in twee stukken getrapt. Anders hadden we misschien de finale gehaald. Ook het Belgische clubvoetbal stelde toen nog iets voor. Als ik mee mocht naar de loting van de Europese bekers, hield ik de voorzitters van Bayern München, AC Milaan en Real Madrid in het oog. Als Club Brugge, Anderlecht of Lokeren uit de trommel kwam, sloegen die mannen een kruisteken: ‘Toch niet tegen ons?’ Nu komen die ploegen pas in competitie als de Belgische teams er al uit liggen.»

HUMO Bij de nationale ploeg is de weelde groter dan ooit. Ik stel de vraag maar meteen: worden we wereldkampioen?

HUYBRECHTS «Ik riskeer de banbliksems van honderdduizenden fanatiekelingen op de sociale media, maar ik zal het toch maar zeggen: neen.

»Er zijn teams die over minstens evenveel talent beschikken, maar wel beter georganiseerd zijn. En nog nooit is een land wereldkampioen geworden met een buitenlandse coach. We hebben de spelers om wereldkampioen te worden, maar ik denk niet dat Roberto Martínez ze genoeg doorgrondt om ze te smeden tot een hechte groep.

»Ik sluit niet uit dat deze gouden generatie uiteindelijk met lege handen achterblijft, al hoop ik op het tegendeel. Om een toernooi te winnen, heb je zeven of acht spelers nodig die niet tegen hun verlies kunnen en hun kop voor de bal willen leggen. Tel even mee. Courtois, De Bruyne, Vertonghen, Alderweireld, Dembélé. Maar verder? Goed, er is nog iemand. Iemand met wie ik veel gemeen heb. We hebben beiden op Linkeroever gewoond. Ik sta te boek als Beerschot-supporter, hij heeft er gespeeld.»

HUMO Radja Nainggolan.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: