Dwarskijker over 'Belgium's Got Talent: de finale' en 'De Afspraak': 'Gracieus halsbrekers werk op hoog niveau'

, door (rv)

Deel
dwars 1200

Belgium’s got talent: de finale

VTM – 25 mei – 778.857 kijkers

Televisiepresentatoren in het lichte genre zijn altijd weer reuzebenieuwd of we ‘er klaar voor zijn.’ Die dampig warme vrijdagavond in de meimaand van 2018 – prettige mensen troffen elkaar op terrasjes – nam ik na wat verwaarloosbaar gemopper plaats voor de finale van ‘Belgium’s Got Talent’: ik zal er op mijn manier dus wel klaar voor zijn geweest. ‘Zijn jullie klaar voor deze spannende avond?’ gilde Laura Tesoro verbazend uitgelaten, waarop Koen Wauters, die óók dienst had, onmatig blij de bal terugkaatste: ‘Ben jíj er klaar voor, Laura?’ ‘Koen,’ antwoordde die sakkerse meid terstond, ‘ik ben klaar geboren.’ Het klonk nadrukkelijk gevat, alsof er een tekstschrijver (m/v) aan te pas was gekomen.

Voor ik me kon afvragen of ik er al bij al wel klaar genoeg voor was, nam de finale een aanvang. Ze zou overwegend in het teken van het volkomen afgetrainde en à la Michelangelo gebeeldhouwde lichaam staan, dat in uiteenlopende disciplines de zwaartekracht relativeerde, niet zelden op verbluffende wijze. Er zat één zangeres tussen, de getalenteerde Sonita uit Kameroen, die kennelijk niet op de volgende editie van ‘The Voice’ kon wachten. In deze finale leken zowel de zestienjarige Aya Courouble, een beminnelijk beugelbekje dat uitblinkt in ritmische gymnastiek, als de twee Grieks-Romeinse gymnasten van Interius Fortitudo, een soort liefde te zoeken in de amusementswereld die in hun spartaanse topsportmilieu, dat overigens terecht op de Olympische Spelen focust, misschien schaarser is dan in de rest van de mensenwereld.

Ik heb me in deze finale vergaapt aan de ambitieuze act van Gilles Thiry, die zijn verdriet om een schielijk overleden vriend vorm gaf aan een klimpaal: gracieus halsbrekerswerk op hoog niveau. De jury, op Dan Karaty na, was meer ontroerd door de treurige gebeurtenis die Thiry had geïnspireerd dan door zijn act zelf. Maar wat dan nog? De gezamenlijke kwaliteit van de finalisten overvleugelde moeiteloos de gezamenlijke kwaliteit van het jurycommentaar. ‘Mag ik in ulle kluppeke?’ vroeg Stan Van Samang na het optreden van DrumSpirit, een vernuftig harrewarrend percussiecollectief uit Dadizele: zo maakt Stan vrienden in Vlaanderen, waar goed Nederlands, ook op de televisie, stilaan een vorm van aanstellerij is.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: