Uit de platenkast van Mauro: 'Le miel et la cannelle' van Claude Celler

, door (mp)

1
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Sommigen zullen twijfelen aan het verhaal dat ik ga vertellen. Maar ik verzeker jullie dat het de absolute waarheid is. Luister. Ik stond onlangs in een vulkaankrater, toen er een ufo naderde die voor mij landde. Hola, dacht ik, nu gaan we het krijgen. En voor ik het wist, stond ik tegenover een buitenaards wezen. ‘Goedendag,’ zei ik. ‘Meekomen,’ zei hij. Ik werd naar een andere planeet gebracht, waar ik Boeddha, Mohammed en Jezus ontmoette. ‘Jij gaat de aarde redden, Raël.’ Zo noemden ze mij. ‘Oké,’ zei ik. ‘Komt in orde.’ (Stilte en geschuifel in het publiek) Wel, dit is de enige echte ontstaansgeschiedenis van de raëlianen, een Franse ufosekte met als motto ‘Intelligent design voor atheïsten’. Toen ik hoorde dat hun leider Raël ook een singer-songwriter was, ging ik dadelijk op zoek naar zijn muziek. Ik hoopte op iets als een mix tussen Klaus Schulze en Johnny Hallyday, maar dat viel tegen. Hij bleek maar een saaie newager met een akoestische gitaar. Maar nu ontdekte ik dat ene Claude Celler, van wie ik ooit een leuk singeltje heb gekocht op de rommelmarkt, niemand minder dan een piepjonge Raël is. Dus ik zet dat plaatje nog eens op en hoor vooral een niet onaardige Brel-epigoon. Allemaal: Jacques Raël! Maar dan komt er opeens een spacy theremin voorbij op ‘Monsieur, votre femme me trompe’. Zeer futuristisch voor chansons uit die tijd. Iets wat Jezus, Boeddha en Mohammed natuurlijk ook hadden opgemerkt. Nu begrijp ik hun keuze al wat beter. Sorry dat ik aan je twijfelde, Raël.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: