Vlucht naar de dood: reconstructie van het drama van Mawda

, door (michel bouffioux)

180
mawda 1200
© Ronald Dersin

'Mawda ligt hier begraven. Wij kunnen niet meer weg'

Ali (25) en Amir (24), twee jonge ouders uit Iraaks Koerdistan, dragen dezelfde kledij als op de begrafenis van Mawda. Ze hebben er toen een fotootje van haar op gekleefd, en dat willen ze niet meer verwijderen. De pijn heeft zich vastgezet in hun gezichten, hun blik is amper te verdragen. De kleine Mohamad (3) glimlacht eventjes. Kinderlijke onschuld in een voor hem raadselachtige wereld, een wereld zonder huis, zonder school. Amir en Ali zochten alleen maar een plek waar Mawda en Mohamad veilig en gelukkig konden opgroeien. Hun pogingen om in Engeland te raken hebben ze gestaakt. Nu willen ze toch in België blijven, zodat ze Mawda niet moeten achterlaten – zij ligt begraven op een Brussels kerkhof.

– Hoe moeten jullie verder met jullie leven? Is er iets wat jullie nog overeind houdt?

Ali Shamdin «Hoe zou ik nog over hoop kunnen spreken? Sinds ik Mawda heb verloren, betekent het leven niets meer voor mij. We hebben nog onze zoon, we moeten ons sterk houden voor hem. Maar welk leven kunnen we hem bieden? Wij zijn al zo lang op de vlucht, we kunnen ons nergens vestigen.»

Amir Perhast «Hoop is het gevoel dat ons dreef toen we alles in Irak achterlieten om naar Europa te gaan. We droomden van een beter leven voor onze twee kinderen. Die droom is uit elkaar gespat toen ze ons dochtertje doodschoten. Onze hoop is samen met Mawda gestorven.»

Shamdin «Naast het verdriet voelen we ook veel boosheid. Hoe is het mogelijk dat mensen ons verantwoordelijk achten voor haar dood? Hoe onmenselijk kan men zijn? Gelukkig vertegenwoordigen de mensen die ons beschuldigen, niet alle Belgen. We zijn erg getroffen door de talrijke blijken van solidariteit.»

– Jullie hebben premier Charles Michel ontmoet. Heeft hij jullie moed kunnen geven?

Shamdin «Nee. Hij heeft ook geen afstand genomen van die wrede beschuldigingen. We hadden gewild dat hij nadrukkelijk aan de bevolking zou zeggen dat het onfatsoenlijk is om ouders die hun kind in dergelijke omstandigheden hebben verloren, als misdadigers af te schilderen.»

– Waarom wilden jullie naar Europa komen?

Perhast «We hebben drie jaar geleden besloten om Irak te verlaten omdat Ali en ik van elkaar houden. We wilden samen door het leven gaan, maar de oom bij wie ik woonde na de dood van mijn ouders, verzette zich daar hevig tegen. Hij wilde me dwingen om te trouwen met een neef. Ik werd zelfs met de dood bedreigd. We konden een tijdje onderduiken bij vrienden, maar in een land dat is verwoest door de oorlog, kan alles gebeuren. Het gevaar loerde overal, we zagen er geen toekomst voor ons. We hadden geen andere keuze dan te vertrekken.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: