Feesten na de blok: hoe een jongerenfuif in een nachtmerrie ontaardt

, door (sdj)

94

'Tieners zien hun ouders als de slappe privésinterklaas die geen neen durft te zeggen.'

Roelof Broekman «‘Partycrash’ gaat niet over de typische groep probleemkinderen, niet over Marokkaanse jongeren van wie we alleen maar het ergste verwachten, ook al wonen ze niet eens in de buurt. En het gaat ook niet over laagopgeleide jongeren. Nee, ik heb het over autochtone jongeren van doorgaans welgestelde en hoogopgeleide ouders die naar een school met een goede reputatie gaan.»

HUMO ‘Partycrash’ is een verslag van uw zoektocht naar de daders. Het leest als een thriller en is een confronterende eyeopener: ‘Menige ouder leunt achterover op het moment dat hun kind de middelbare school binnenstapt, hij is opvoedmoe en denkt: eindelijk weer wat tijd voor mezelf.’ Dat dacht ik ook.

Broekman «Vooral ouders van kinderen die naar een gymnasium (met Latijn en Grieks in het lesprogramma, red.) of het vwo gaan (wetenschappelijk onderwijs zonder klassieke talen, red.), denken: ‘Ach, ze zijn slim. Ze vinden hun weg wel alleen, hebben niet zoveel begeleiding meer nodig.’ Die fout heb ik ook gemaakt. Ik had dat feestje zonder ouders nooit mogen toestaan. Een meisje van 15 is nog niet in staat een feestje in de hand te houden, laat staan anderen tot de orde te roepen.»

HUMO De Nederlandse neuropsycholoog Jelle Jolles heeft me verteld dat wat hij ‘de politieagent’ noemt, nog niet is ontwikkeld in de hersenen van een puber. Op dat moment hebben ze meer dan ooit een ouder-politieagent nodig.

Broekman «Absoluut. Pubers worden ook blij van grenzen. Om te beginnen kunnen ze die grens dan opzoeken – ze dagen je uit, hè. Dat is goed. Op grenzen botsen, daar worden ze sterker van. Bovendien geven die grenzen hun een gevoel van veiligheid. Maar ik heb gemerkt dat van die groep jongeren bij wie ik thuis ben geweest, de ouders helemaal geen grenzen stelden. Ze traden totaal niet kordaat op, ze eisten geen excuses of zo. Het gevolg is dat de nieuwsgierigheid naar grenzen alle kanten tegelijk uitgaat bij die jongeren, zeker met het verstand dat ze hebben. Er zit geen rem op, en de rem die er zou moeten zijn, is de ouder.

»Nu, ik begrijp die ouders wel. Wij zijn opgegroeid in een tijd zonder smartphone, YouTube en Netflix. Ik moet zelf alle zeilen bijzetten om de digitale wereld aan te kunnen. Het bizarre is ook dat door de sociale media de kinderwereld niet zo gek veel meer verschilt van de volwassenenwereld. Het kind ziet zijn ouders de hele dag met de telefoon in de hand, ziet ze appen en ’s avonds bingewatchen op Netflix. En dan moeten die ouders tegen het kind zeggen: ‘Constant met je smartphone bezig zijn en bingewatchen is niet goed voor jou.’

»Het wordt ook steeds moeilijker om je kind van antwoord te dienen – zeker de slimme kinderen vinden op het net meteen stevige tegenargumenten. Het vraagt gewoonweg veel van de moderne ouder.»

HUMO Door de berichtendienst WhatsApp is het feestje volkomen uit de hand gelopen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: