Het hoofdgerecht van Rock Werchter: Arctic Monkeys

, door (red)

31
vrij

'We willen steeds betere platen maken. Dat is het enige wat overblijft als de hysterie is overgewaaid'

Toen Alex Turner (32) thuiskwam van een uitstap met vrienden voor zijn 30ste verjaardag, leek alles zoals hij het een paar dagen eerder had achtergelaten. Tot hij om de hoek keek en een buffetpiano zag staan.

Alex Turner (fluistert eerbiedig) «Het was een Steinway Vertegrand, een bijzonder attent verjaardagscadeau van mijn manager. Dat instrument heeft alles veranderd. Ik moet altijd manieren vinden om mezelf aan het schrijven te zetten. Maar op dat moment was mijn trukendoos leeg.»

We spreken Turner in zijn pied-à-terre in het oosten van Londen. Boven geniet zijn vriendin, het Amerikaanse model Taylor Bagley (30), van de gerenoveerde badkamer – de oude badkuip was veel te klein. Turner hangt nonchalant in de sofa. Hij draagt een zonnebril, zijn ongewassen haar is in een staartje gebonden en zijn geitensik doet zijn grote ogen en scherpe neus nog sterker uitkomen. Zijn veranderde look staat voor de nieuwe richting die Arctic Monkeys zijn ingeslagen. ‘Tranquility Base Hotel & Casino’, de zesde plaat van de groep, klinkt spacey, loungemuziek uit een retrotoekomst, zonder de indiegitaren. Voor hij aan zijn cadeau voor zijn 30ste verjaardag ging zitten, had Alex geen piano meer aangeraakt sinds zijn 8ste.

TURNER «Ik heb me er nooit echt op toegelegd. Ik kon wel drie akkoorden en een toonladder spelen, en het leek alsof ik wist wat ik deed. Daar heb ik nu op voortgebouwd.»

Hij nam pianoakkoorden op met zijn vintage achtsporenrecorder in de logeerkamer in zijn stekje in Los Angeles. Langzaam maar zeker ontstonden er songs zoals hij er nooit eerder had geschreven.

TURNER «Die piano liet me toe ergens heen te gaan waar ik vroeger maar moeilijk raakte. Ze stelde me in staat over te brengen hoe ik me voel, of toch beter dan vroeger.»

– En hoe voel je je? Het nummer ‘Star Treatment’ begint met ‘I just wanted to be one of The Strokes’, en halverwege beken je: ‘Golden boy’s in bad shape’.

TURNER «Ik had op dat moment geen idee wat ik wilde doen. Dat was mijn ‘8 1/2’-periode, naar die film van Federico Fellini over een regisseur die er maar niet in slaagt nog iets voor elkaar te krijgen, hoe hard hij ook probeert. Ik heb wel geprobeerd die regel over The Strokes te vervangen, omdat iedereen anders naar dat nummer zou luisteren alsof het over Alex Turner de Rockster gaat. Maar als je je de hele tijd afvraagt wat anderen wel zouden denken, krijg je niets meer op papier.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: