Dwarskijker over 'The Young Ones' en 'Met vier in bed': Een dagenlange dwaal tocht vol ontbering

, door (rv)

Deel

'Met de jaren neemt je bewondering voor tijdgenoten af maar Rik Mayall is in ieder geval een held van mij geweest'

The Young Ones

CAZ – 24 juni

Hoe krijgen we het teveel aan voetbalanalisten ooit nog weggewerkt? Hoe werken we ze zowel de tv-studio als cafés uit waar het WK op een reuzenscherm wordt vertoond? Doodjammer dat ik heden de fut niet heb om over deze maatschappelijke kwestie, bij voorkeur ergens diep in de provincie, lezingen met lichtbeelden te houden. En morgen zal ik daartoe vast ook nog niet bij machte zijn. Om mijn gading te vinden, moest ik me laatst tot CAZ wenden, een zender die volgens een reclamekreet garant staat voor ‘kaskrakers en meer’. ‘Meer’ is in mijn ogen in elk geval de heruitzending van ‘The Young Ones’, een sitcom van de BBC uit 1982 die zich in 1985, dankzij de VPRO, aan mij openbaarde. Ik weet nog dat ik er toen paf van stond en er tegelijk een soort gekte in herkende die – het kon niet anders – wortelde in het levensgevoel dat ik met een stuk of wat dierbare generatiegenoten deelde: jongens en meisjes in het spanningsveld tussen hippie en punk. Aangezien zulke tijdgenoten, hoezeer ze tussen de oren ook teenagers zijn gebleven, hun jeugd onherroepelijk achter de rug hebben, benieuwde het me of ik de opwinding van toen ik ‘The Young Ones’ voor het eerst zag nog zou kunnen navoelen na al die jaren. En ja hoor: het weerzien was bepaald prettig, en niet louter om redenen van nostalgie, de eerste ouderdomskwaal die zich in je nadagen aandient. Ik vraag me af of digital natives nog iets aan ‘The Young Ones’ zouden hebben op hun iPhone 8, terwijl ze intussen al dromen van de iPhone 9. En ik vraag ik me ook af of ik me dat wel moet zitten afvragen. De kans dat ik vandaag of morgen over díé problematiek lezingen met lichtbeelden zal geven, acht ik verwaarloosbaar klein.

Op de televisie heb ik weleens een collegezaal gezien waarin hedendaagse studenten, frisse digital natives met een opengeklapte laptop voor hun neus, academische kennis zitten op te doen. Zij hebben op het eerste gezicht niets gemeen met de studenten die in ‘The Young Ones’ een disfunctioneel en onharmonisch ensemble vormen, en dan nog wel in een zo goed als onbewoonbaar en dan ook in alle hoeken en gaten vervuild studentenpand. Ook ratten zijn er zodanig thuis dat ze er praatjes hebben, terwijl om hen heen nieuw intelligent leven uit etensresten ontkiemt. Het grauwe Engeland onder het bewind van Thatcher is de socio-economische achtergrond van deze sitcom: wie in die dagen jong was, was werkloos of anders student met uitzicht op werkloosheid. Margaret Thatcher kon niet verhinderen dat er gelachen werd.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: