Tussen Hemel & Hel: Caroline Van den Berghe, Jens Dendoncker en Marthe Schneider

, door (nj)

7
hemel en hel 1200

Meer 'Tussen Hemel & Hel' »

'Mijn lief wekte me met banjomuziek, terwijl ze met een pollepel in mijn edele delen sloeg'

Caroline Van den Berghe: ‘Alien met neusringen’

Fun fact: in de ranke gedaante van gerechtsjournaliste Caroline Van den Berghe dartelt er naast Hanne Decoutere zowaar nog een tweede voormalige balletdanseres rond op de redactie van ‘Het journaal’. En wat u vast ook nog niet over haar wist:

Caroline Van den Berghe «Mijn jeugd in De Panne was de gelukkigste periode van mijn leven. Zo zorgeloos! Mijn oudere zus en ik moesten al van jongs af de handen uit de mouwen steken in de kruidenierszaak van onze ouders, maar toch had ik het gevoel alsof het altijd vakantie was. Er heerste vaak een gezellige drukte in de winkel, en om daaraan te ontsnappen had je vlakbij de zee. Hoe vaak ik niet blootsvoets op het strand ben gaan wandelen! Het was allemaal zo kleinschalig, zo geborgen en veilig. Ik woon graag in Antwerpen, hoor, maar toch mis ik dat onbekommerde gevoel van vroeger soms.»

HUMO Sinds wanneer woon je in ’t Stad?

Van den Berghe «Sinds de zomer van 2008, denk ik, want ik was zwanger van Mats toen Mark en ik naar hier zijn verhuisd. Mats is dus een echte Antwerpenaar, al heeft hij niet het accent. Die typische ‘ie’-klank waar zijn vriendjes mee komen aanzetten – ‘vies’, waarmee ze dan ‘vis’ bedoelen – die heeft hij niet. Ik zou hem er ook streng op aanspreken (lacht).»

HUMO Nu je er zelf over begint: ben jij, zoals zoveel mensen die aan de zee zijn opgegroeid, gek op vis?

Van den Berghe «Ja, natuurlijk. Nu, als je me vraagt naar het absolute culinaire summum, dan zal ik eerder The Jane zeggen. Mijn man en ik gaan zelden chic eten, maar omdat het bij de deur is, hebben we er een tijd geleden toch eens een tafel geboekt. En ik moet zeggen dat het zijn geld dubbel en dik waard was. De smaken, de geuren, de hele sfeer: ’t was met niets anders te vergelijken. Op een gegeven moment kwamen ze aan tafel een mierikswortel raspen – ik had nog nooit een mierikswortel gezien!

»Maar ik hou inderdaad ook van vis. Vooral dan van tongetjes zoals mijn vader ze vroeger klaarmaakte – hij was kok van opleiding, en hij heeft nog in de Duc de Bourgogne in Brugge gewerkt. De enige vis die ik echt níét moet hebben, is paling. Maar dat heeft niet zozeer met de smaak te maken, als wel met de associaties die die bij mij oproept. Palingen eten kadavers: als een auto met een lichaam erin uit het water wordt gehaald, zie je ze langs alle kanten wegduiken.»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

Van den Berghe «Ik kan niet tegen gesmak en geslurp, ook niet een klein beetje: mijn haar gaat ervan overeind staan en mijn tenen krullen ervan. En ik heb ook een hekel aan mensen die hun hondenpoep niet opruimen, zeker wanneer ik erin trap. Wanorde, daar kan ik me ook aan ergeren. Thuis loop ik de hele dag op te ruimen, en als ik het echt niet meer aankan, roep ik dat ik alles op straat ga gooien. Precies wat mijn vader indertijd ook naar mij riep als hij het beu was – grappig hoeveel je van je ouders hebt geërfd.

»Klinkt het nu niet alsof ik smetvrees heb?»

HUMO Nee, hoor.

Van den Berghe «Enfin, in ieder geval is het nog niks vergeleken met wijlen András Pándy. Die legde in de rechtbank altijd eerst een propere zakdoek op zijn stoel voor hij ging zitten (lacht).»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Van den Berghe «Dat denk ik wel, ja. Ik ben veeleisend voor mezelf, maar ook voor anderen, en op het werk kan ik soms fel uit de hoek komen als ik vind dat iemand niet zijn best heeft gedaan. Een slechte eigenschap, want uiteindelijk bereik je er het tegenovergestelde mee van wat je wilt.»

HUMO Wanneer in je leven was je het ongelukkigst?

Van den Berghe «Mijn vader is twee jaar geleden overleden na een lange ziekte – hij had chronische leukemie. In het begin kon hij nog vrij goed functioneren, maar vooral de laatste paar jaar ging het snel bergaf. Van alles en nog wat heeft hij geprobeerd om het tij te keren, en het was voor hem en voor ons een zware dobber dat het telkens net niet lukte. ’t Was ook erg bitter dat die ziekte de kop heeft opgestoken toen hij na een leven lang hard werken met pensioen was gegaan.

»Eigenlijk is het ongelofelijk: tijd hadden onze ouders amper, en toch zijn ze erin geslaagd om ons alle kansen te geven. Ik heb van hen alles mogen uitproberen: tennis, paardrijden, zeilen, ballet… Zeker dat laatste heb ik graag en veel gedaan. Ik ben opgegroeid in de tijd dat Michael Jackson legendarische videoclips uitbracht. Op die nummers dansten wij dan, want met onze balletschool deden we zowel klassiek als modern ballet. Zo hebben we nog ooit in het voorprogramma gestaan van – hou je vast – de Dolly Dots

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: