Dwarskijker over 'Iedereen Beroemd', en 'James Martin's French Adventure': 'De wereld gaat aan competitie ten onder'

, door (rv)

Deel
bart peeters 1200

Iedereen beroemd

Eén – 4 en 5 juli – 438.864 kijkers

Aan dagelijkse tv-programma’s raak je gewend – je ziet ze wel, maar je ziet ze evengoed niet. Dat hebben ze gemeen met het vertrouwde meubilair in je woonkamer. Of met een naar zijn pensioen zwemende collega in je kantoortuin. Het zijn aanwezigheden die bijna te vanzelfsprekend zijn om er je volle aandacht aan te schenken. Na het journaal – doorgaans kommer en kwel met bijpassende gezichtsuitdrukkingen van Martine Tanghe – speelt zich in de reguliere tv-seizoenen ‘Iedereen beroemd’ af, een programmaatje dat de draaglijker werkelijkheid doorbladert, die overigens óók veranderlijk en wisselvallig is, en niet vrij van verdriet.

Om één of andere reden heb ik het in deze rubriek alleen maar zijdelings over ‘Iedereen beroemd’ gehad, maar nu er voor types die niet aan sport verkleefd zijn, zo goed als niets te beleven valt op de inheemse televisie, biedt ‘Iedereen beroemd: compilatie’ me de gelegenheid om er alsnog iets over te piepen, en dan wel als volgt: ik was niet happig op ‘Homo universalis’, een spel dat in dit magazine om één of andere reden als klapstuk werd opgediend. Een afvalwedstrijd waarin de stem van Walter Grootaers de verliezers op sarcastische toon uitgeleide mocht doen: ‘Tot nooit meer!’ klonk het net iets te geestdriftig. In ‘The Apprentice’ zei Trump ook altijd met net iets te veel plezier: ‘You’re fired!’ Met afvallers die hun tranen niet konden bedwingen, had ik overigens geen medelijden, want uiteraard is niet deelnemen aan zulke concoursen belangrijker dan winnen. Dat heeft Pierre de Coubertin me tijdens een spiritistische seance nog op de man af gezegd – akkoord, er werd onbekrompen geschonken die avond.

Toch nog even serieus nu, om het af te leren: ‘Iedereen beroemd’ lijkt me bij uitstek een programma dat het zonder wedstrijden kan stellen. Ik ben er onderhand wel achter dat de wereld aan competitie ten onder gaat. De ware klasse van ‘Iedereen beroemd’ schuilt naar mijn smaak in een wereldidee als ‘De mooiste herinnering’, waarin Sassafras De Bruyn een levensverhaal, of een verhaal op leven en dood, in een altijd weer geïnspireerde tekening vangt. De nazi’s hadden Albert destijds wegens spionage in een krijgsgevangenkamp opgeborgen, waar hij eindeloos naar zijn geliefde Esther zat te hunkeren, een hartstocht die hem in leven hield. Hij herinnerde zich met pathos hun weerzien – hij klonk alsof hij dat liefdesverhaal al vaker met welhaast theatrale middelen op een publiek had uitgeprobeerd. Zoals alle vertellers in deze rubriek herkende ook Albert de waarheid in wat Sassafras zich bij zijn verhaal had verbeeld: een man die door een vliegende vrouw, zijn reddende engel, uit een grimmige zee werd getild.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: