Ex-ministers over het zwarte gat (1): Hoe word je uitverkoren, wat doet een kabinetshofhouding met je ego en de macht met je ziel?

, door (yd)

4

'Misschien waren we vroeger te streng en hebben er teveel ministers ontslag genomen, maar vandaag lijkt geen enkele reden nog voldoende voor ontslag'

Het is een cliché dat bij iedere regeringsvorming veel gegadigden thuis nagelbijtend op het telefoontje van hun partijvoorzitter wachten, in de hoop dat ze op het paleis de eed als minister mogen afleggen.

Frank Vandenbroucke (10 jaar SP.A-minister, onder meer voor Sociale Zaken, Werk, Pensioenen en Onderwijs) «Echt nagelbijten deed ik niet, want ik had mee het regeerprogramma en de verdeling van de ministerposten onderhandeld. Mijn grootste probleem was dat ik het paleis niet kon vinden. Het was een zondagavond, dus gebeurde de eedaflegging niet op de gebruikelijke plaats, maar op het kasteel Belvédère in Laken. Dat ligt in een buurt van Brussel die ik niet zo goed kende en ik ben hopeloos verkeerd gereden. Ik kwam met zoveel vertraging aan dat Jean-Luc Dehaene al dacht dat er iets fundamenteel was misgelopen bij de Vlaamse socialisten in zijn regering (lacht).»

Patrick Dewael (16 jaar Open VLD-minister, onder meer Vlaams minister van Cultuur, minister-president, federaal vicepremier en minister van Binnenlandse Zaken) «De eerste keer ben je een verrassing voor de oude krokodillen in de partij, die denken en hopen eeuwig minister te blijven. Vervolgens ben ik de hele tijd van de ene ministerpost in de andere gerold.

»De allereerste keer had Guy Verhofstadt me niet eens gebeld, en alle andere ministers wel. Ik vroeg me af wat er aan de hand kon zijn. Later die avond bleek dat hij gewoon vergeten was om me even te bellen (lacht).»

Kathleen Van Brempt (6 jaar SP.A-minister, onder meer staatssecretaris voor Werk en Vlaams minister van Mobiliteit) «Ik werd heel onverwacht staatssecretaris. Anissa Temsamani had ontslag moeten nemen omdat ze niet de hele waarheid over haar diploma had verteld. Ze hebben mij tot een stuk in de nacht moeten overtuigen om haar op te volgen. Ik twijfelde of ik wel staatssecretaris wilde worden onder voogdijminister Frank Vandenbroucke. Hij is immers niet altijd geneigd om zijn intellectuele dominantie te verbergen (lacht). Maar het aanbod weigeren, zelfs al waren er maar negen maanden tot de volgende verkiezingen, was geen optie bij Steve Stevaert

Inge Vervotte (6 jaar CD&V-minister, onder meer Vlaams minister voor Welzijn en federaal minister voor Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven) «Yves Leterme wilde nieuwe mensen lanceren in de regering, daarom zat ik mee aan de onderhandelingstafel. Dan kon men er intern alvast aan wennen (lacht). Het was niet gemakkelijk om in de fractie steun te krijgen voor Kris Peeters en voor mij. We hadden geen van beiden veel anciënniteit in de partij. Anderen zaten al veel langer in het parlement. Sommigen vonden dat ze veel meer recht hadden op het ministerschap, maar dat is nu eenmaal politiek. Het is niet altijd even voorspelbaar of logisch. Als je dat niet aankan, blijf je beter weg uit de Wetstraat.»

HUMO Waarom is het ministerschap het summum van een politieke carrière?

Dewael «Ik heb de eerste honderd dagen geweigerd om een interview te geven of zelfs maar iets te zeggen. Ik heb tijd gevraagd om mijn dossiers te bestuderen en te praten met veel mensen op het terrein. Daar werd eerst om gelachen in de pers, maar het werd nadien toch gewaardeerd. Ik denk niet dat vandaag nog iemand hetzelfde zou doen.

»In de politiek je wil dingen doen bewegen, en als minister zit je in het centrum van de politiek. Daarom geldt minister worden nog steeds als de bekroning van een politieke loopbaan.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: