'Oud genoeg om dood te gaan': Humo sprak met antiwellnessgoeroe Barbara Ehrenreich

, door (mvs)

24

'Berucht zijn de stoomsets voor de vagina, die met infraroodlicht en stoom van de bijvoetplant je vagina grondig reinigen. Hoeveel gekker kan het nog worden?'

Ehrenreich is een grande dame van de Amerikaanse journalistiek. Ze publiceerde columns en artikelen in alle grote Amerikaanse kranten en magazines en schreef een twintigtal boeken over politieke en sociale thema’s. In 2001 verwierf ze grote roem met ‘Nickel and Dimed’, een boek waarvoor ze drie maanden undercover aan de slag ging als serveerster, schoonmaakster en bejaardenhelpster om te ervaren hoe het is om in Amerika op een minimumloon te moeten overleven. Kort na het verschijnen van dat boek kreeg ze borstkanker, waarop ze ‘Smile or Die’ schreef, waarin ze korte metten maakte met ‘positief denken’ als oplossing voor alle problemen. Daarnaast toonde ze zich een onvermoeibare activiste voor gelijke rechten, doceerde ze aan diverse universiteiten en was ze in de jaren 80 en 90 één van de prominente figuren binnen de grootste vereniging van socialisten in Amerika.

En nu is er dus ‘Oud genoeg om dood te gaan’, een alweer provocerend, bij momenten zeer scherp, grappig en tot nadenken stemmend betoog.

Barbara Ehrenreich «Ik heb dit boek geschreven omdat ik plots merkte dat mensen in mijn omgeving – medioren en senioren uit de hogere middenklasse – alleen nog bezig waren met hoe ze hun leven zo lang mogelijk konden rekken. Ze leken alleen nog geïnteresseerd in wat ze aten of het aantal uren dat ze gingen wandelen of joggen. Ze liepen ook van de ene naar de andere preventieve screening die hen door een dokter was aangepraat. Dat vond ik vreemd, omdat het mensen waren die hun hele leven politiek of sociaal geëngageerd waren geweest, of in artistieke kringen hadden vertoefd. Verstandige mensen dus, maar plots konden ze alleen nog praten over de score op hun stappenteller of de uitslag van deze of gene test. Ik begreep niet wat er aan de hand was. Er waren zelfs vrienden die me berispten, omdat ik nog altijd boter op mijn boterham smeerde of een glas wijn dronk. Het begon echt vervelend te worden.

»Daarom besloot ik de screenings, die dokters je aanbevelen als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, eens nader te bekijken. En ik merkte dat ze misschien toch niet de moeite waard zijn. Daarin sta ik trouwens niet alleen: steeds meer dokters beginnen zich vragen te stellen over het nut ervan. Sommigen voeren bepaalde tests zelfs niet meer uit. Anderen nog wel, maar vreemd genoeg omdat patiënten er zélf om vragen.

»Googel gewoon eens de naam van een test, bijvoorbeeld de PSA-test voor prostaatkanker, en voeg er dan het woordje ‘onenigheid’ aan toe. Je zal snel merken dat de test, die vroeger als zeer gewoon werd beschouwd, nu wordt gecontesteerd door dokters.»

HUMO Het nut van die tests is volgens u niet alleen twijfelachtig, u noemt ze ook ‘onnodig traumatiserend’.

Ehrenreich «Geen enkele vrouw zal je vertellen dat ze voor haar plezier haar borsten tussen twee platen laat pletten voor een mammografie. Bovendien word je zo blootgesteld aan ioniserende straling, waarvan we tegenwoordig weten dat het juist borstkanker veroorzaakt.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: