Leven met littekens (2): 'Het enige voordeel aan mijn huidige situatie: ik heb altijd parkeerplaats!'

© Koen Bauters

, door (sp)

46

Charlotte claes: ‘In de toekomst kijken schrikt me af’

Zes jaar geleden, op een skipiste in La Rosière, kwam Charlotte Claes (25) ongelukkig ten val en brak ze haar nek. Na haar revalidatie hervatte ze haar universitaire studies en stelde ze voor zichzelf een ambitieuze bucketlist op. Van skydiven tot festivalhoppen: Charlotte doet tegenwoordig de dingen die ze graag doet, rolstoel of niet.

HUMO Wat is er precies gebeurd op die skipiste?

Charlotte Claes «Het was de eerste dag van de skivakantie. De zon scheen en de sneeuw was vers, mijn familie was er, alles ging goed. Ik ging met mijn snowboard van de piste en zag plots een paar hopen sneeuw liggen. Ik dacht dat het zachte sneeuw zou zijn, maar het waren brokstukken. Ik verloor mijn evenwicht en ben met grote snelheid omgetuimeld. De klap brak mijn nek. Een helikopter heeft me naar het ziekenhuis gebracht. Het laatste wat ik me herinner, is dat ze mijn mooie ski-jas kapotknipten.»

HUMO Wanneer ben je opnieuw wakker geworden?

Claes «Twee dagen later. Ik lag in een ziekenhuis in Grenoble en voor mijn bed stond een dokter te brabbelen in het Frans. Hij legde uit dat ik een zwaar ongeval had meegemaakt. Het was allemaal heel vaag. Ik heb daar twee weken in een kamer zonder ramen gelegen, onder de morfine. Ik was me toen nog niet bewust van de ernst.»

HUMO Wanneer drong de ernst van de situatie wel tot je door?

Claes «Ik heb een hele tijd gedacht dat alles wel goed zou komen en dat ik in september opnieuw mijn zorgeloze studentenleven zou kunnen opnemen. Ik was ondertussen gerepatrieerd naar het universitair ziekenhuis van Antwerpen, waar ik twee maanden op intensieve zorgen heb gelegen. In het begin werd ik overdag en ’s nachts beademd. Pas na twee maanden therapie mocht ik van de beademingsmachine. Eindelijk kon ik met mijn vriendinnen praten als ze op bezoek kwamen. Mijn medicatie werd afgebouwd en met mijn rechterarm kon ik een stukje keukenpapier heen en weer bewegen. Blij dat ik daarmee was!

»Na een paar weken ben ik overgebracht naar het revalidatiecentrum van Pellenberg. Toen dacht ik nog altijd dat ik wel snel beter zou worden: ‘Vlug even revalideren en hop, mijn oude leven terug.’ Maar na weken revalideren was er bijna geen evolutie, mijn lichaam was gestagneerd. Almaar meer tijd ging voorbij. Ik kon enkel mijn rechterarm opheffen. De dokters hebben me toen verteld dat ik nooit meer zou lopen. Dat was slikken. Maar ik vond niet dat ik bij de pakken kon blijven zitten, ik heb altijd geprobeerd positief te blijven. Ik keek ernaar uit om die ontelbare ziekenhuiskamers eindelijk achter mij te laten en naar huis te gaan.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: