Na zijn doodvonnis: René Brouwer (64), de man van VTM-anker Birgit Van Mol

© Johan Jacobs

, door (jm)

2

'Al het mooie ligt achter mij. Maar ik weet wat ik voor Birgit en de kinderen nog kan betekenen. Dáár knok ik voor'

In 2015 werd bij Brouwer, een Nederlander die in België dertig jaar voor de televisie heeft gewerkt, de zeldzame mixed connective tissue disease (MCTD) vastgesteld, een ongeneeslijke auto-immuunziekte. En na doortastend onderzoek bleek er nóg een sluipmoordenaar in het struikgewas te zitten: longkanker.

RENÉ BROUWER «Om het maar meteen op z’n Vlaams te zeggen: ik heb echt hoerenchance gehad. Longkanker is doorgaans fataal, hè. Maar ik ben ervan genezen. Nog twee jaar en ik word definitief kankervrij verklaard. Maar er is natuurlijk ook nog die systeemziekte. Die heeft al tot een hartfalen geleid, en recent nog tot een longembolie.

»Het is een juk dat op Birgit, onze zoon Otis en mij drukt. Pijn, ademhalingsproblemen, mijn hart dat niet meer naar behoren functioneert: ik word dagelijks geconfronteerd met de ziekte. Ik heb ook het syndroom van Raynaud, dat de vingers doet zwellen en gevoelloos maakt. Daardoor kan ik geen gitaar meer spelen, en niet langer met stokjes eten. Nu goed, dat zijn de dagelijkse beslommeringen waarmee ik heb leren leven. De ware catastrofe zit ’m in dat ene zinnetje van de dokter: ‘Zodra de ziekte je hart of je longen aanvalt, kunnen we niets meer voor je doen.’

»Sinds die boodschap word ik geschaduwd door angst: zorgeloze dagen bestaan niet meer. Birgit heeft deze zomer vakantie gehad, maar reizen kon niet, want we willen op elk moment dicht bij een ziekenhuis zijn. Het gebeurt dat ik het plots erg benauwd krijg, dat mijn hartslag van 60 naar 160 klimt en dat ik écht geloof dat ik doodga. Ik heb dit jaar al drie keer naar Birgit gebeld omdat ik geen adem meer kreeg en in paniek raakte. Bij dat hartfalen ben ik bijna gestikt. Dat is een overweldigende, gitzwarte sensatie: inademen maar geen lucht krijgen.»

HUMO Een lichaam kan een nuttig instrument zijn, een bron van trots zelfs. Maar voor jou is het je vijand.

BROUWER «Ja, en dat is een heel bevreemdend gevoel. Ik ben een topsporter geweest, ik heb een zwarte band in karate. Ik weet wat een feilloos functionerend lichaam is. Ik weet hoe góéd een mens zich in z’n vel kan voelen. Alleen: dat is kennis die ik pas later heb leren waarderen, toen het al te laat was. Op het moment zelf vond ik het allemaal maar logisch, dat zo’n lichaam floreerde. Een hele dag dansen op een festival? Dat was vanzelfsprekend. Nu lukt een halfuurtje gewoon staan nog net, maar vergeet dat dansen maar.»

HUMO Heb je een heldere prognose gekregen?

BROUWER «Neen. Ik weet alleen dat ik niet meer zo héél lang te leven heb. In het ziekenhuis van Maastricht, waar ik behandeld word omdat we in België geen gespecialiseerde dokters in de ziekte hebben gevonden, zegt de professor dat ik tot de hoogste risicogroep behoor, en dat ik dus eerder vroeg dan laat getroffen zal worden. Tegelijk noemen ze me ook wel lachend de Jezus van Humbeek, omdat ik al twee keer uit de dood ben opgestaan. Eerst na die longkanker, daarna na dat hartfalen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: