Naema Tahir: 'Knollen voor citroenen'

, door (nt)

4
xl
© Belga Image

De werkelijkheid was een samenraapsel van kleuren en vormen. Nieuwe zakelijkheid in combinatie met neon en oerwoudthema’s. Niet echt traditioneel, maar ook niet echt modern. Een mengelmoes. Wat me het meest opviel, was een woud van afgezaagde boomstammen in het strakke designrestaurant. Maar ja, niemand leek zich eraan te storen.

Het hotel wordt goed beoordeeld op het internet. Vooral het ontbijt, waar ik als ‘vaak vastende foodie’ natuurlijk het meest naar uitkeek. Als het eten goed is, vergeef ik iedereen verder alles. Ook mijn dochter wilde er graag ontbijten, want er was een pannenkoekenmachine. Heel ‘Sjakie en de chocoladefabriek’-achtig.

Het buffet zag er indrukwekkend uit. Er was van alles. Het water liep je in de mond. Bij de eerste happen sloeg het enthousiasme echter om in teleurstelling: de ‘verse’ melk bleek gesteriliseerd, de eieren waren knalharde pingpongballen, de scrambled eggs kwamen uit een pakje. Omdat mijn dochter haar pannenkoeken na één hap wegschoof – heel vreemd, want ze is dol op pannenkoeken – proefde ik ervan. Nul, maar dan ook nul smaak. Alleen klef deeg. Pannenkoeken horen te geuren en smaken naar verse koekjes, met knapperige stukjes die de smeuïge afwisselen. Ook haar croissantje wilde mijn dochter niet, zo mogelijk nog vreemder. Maar toen ik er een hap van nam, begreep ik het. Dit croissantje was droog als watten. Niet glanzend, niet geurig, niet dat licht knapperige dat je bij elke beet doet watertanden.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: