Na Schild & Vrienden: Filip Brusselmans, preses van het Antwerpse KVHV: 'Ja, ik ken mensen met geweren in hun kelder'

, door (ja)

72

'Ik heb geen geweren in mijn kelder liggen, maar ik ken wel mensen die zich met volle voorraadkasten en met wapens op een burgeroorlog voorbereiden'

Maandag 29 januari 2018 was een historische dag voor transgenders in België. Televisiejournalist Boudewijn Van Spilbeeck, een getrouwde man van 58 met twee volwassen kinderen, maakte bekend dat hij voortaan als vrouw door het leven zou gaan. Hij had er lang over nagedacht, zei hij. En hij had het ook strategisch gepland: een week lang was mevrouw Van Spilbeeck niet van het scherm te branden. Journaal, talkshow, documentaire: Bo, de nieuwe naam van Boudewijn, was overal. Ze kreeg van alle kanten lof toegezwaaid voor haar leeuwenmoed: je moest het maar doen, je voor het oog van de camera laten verbouwen.

De enige die vals zong in het koor van opgewekte eenstemmigheid, was Filip Brusselmans, een 21-jarige student politieke wetenschappen en voorzitter van het Antwerpse Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV). Hij schreef namens zijn vereniging, die al menige vooraanstaande Vlaamse politicus heeft voortgebracht, een open brief waarin hij een geslachtsverandering allesbehalve moedig noemde, maar ‘een overgave aan het absurde’. Als je ‘in de knoop ligt met je hormonen’, moet je worden geholpen ‘door naasten en mensen met medische kennis, in plaats van aangemoedigd door het halve land’.

Daarna vertrok Brusselmans onverwijld met vakantie. ‘Ik heb dat persbericht in vijf minuten tijd geschreven,’ zegt Brusselmans in een Antwerpse brasserie. ‘Het was scherp, dat wist ik. Er zou gedoe van komen. Maar als ik het niet zo scherp formuleer, kraait er geen haan naar.’

Filip Brusselmans «Transgenders zijn een anomalie, een afwijking. Van geslacht veranderen is niet normaal. Het is een symbool voor onze doorgeschoten permissiviteit: je doet en laat alles wat je maar wilt, zolang je de ander daarmee geen kwaad berokkent. Ik ben het niet eens met dat uitgangspunt.

»Het is begonnen met de holebi’s die uitkwamen voor hun geaardheid. Moest kunnen, vonden we. We aanvaardden dat voortplanting en liefde van elkaar werden losgekoppeld. De volgende stap was het homohuwelijk: de overheid erkende een homofiele of lesbische relatie. Het begrip ‘liefde’ kreeg een andere invulling: uit liefde hoefden geen kinderen meer te worden geboren.

»Mensen zijn vooral van zichzelf gaan houden. Ze krijgen het idee: ik ben verliefd op een vrouw, misschien wil ik zelf ook wel een vrouw zijn.’ En zo gaan wij dus in een rotvaart naar beneden op onze slippery slope: we glijden almaar verder af in ons narcisme. Als we in dit tempo blijven afglijden, zullen we binnenkort incest legaliseren. Let op mijn woorden: over twintig jaar vinden wij het normaal dat broer en zus het met elkaar doen – met wederzijdse instemming, welteverstaan. Ik kan nu al het argument voorspellen waarmee men iedereen plat zal slaan: ‘Het is liefde, wie bent u om daarop tegen te zijn?’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: