Laatste loodjes: 'Tweehonderd beuken'

, door (rv)

Deel
vrij
© Getty

Die zonderlinge zang, een lamento, voert me naar Torhout, een plaatsnaam waaraan ik in één adem nog altijd Werchter toevoeg. Laatst zijn daar bij vergissing tweehonderd beuken omgelegd – iemand die ‘snoeien’ bedoelde, schreef ‘rooien’ in een e-mail, en daar rukten de rooiers al uit, op de tonen van ‘Heigh-ho’ van de zeven dwergen en bijkans berstend van arbeidsvreugde. Weldra gingen ze, meegesleept door de gierende metal van hun motorzagen – God zegene de alliteratie – die tweehonderd kerngezonde beuken te lijf. Zouden ze tijdens hun werkzaamheden beseffen dat ze iets aan het doodmaken zijn? Had niemand van hen een oor voor screaming trees waartegen geen oorbescherming opgewassen is? Werden ze, nadat de laatste beuk onder luid gekraak in slomo ter aarde was gestort, ineens overvallen door de ondraaglijke leegte van het landschap? Was Befehl in dezen nog maar eens Befehl geweest?

Die bomen verbeeldden naar verluidt de poort tot het Houtland. Daar stel ik me het liefst een natuurlijke erehaag van volwassen beuken bij voor, zo’n veertig meter hoog, waarvan de machtige kruinen boven de autoweg ineenstrengelen. Je waant je in het schip van een kathedraal, waar het groenig schemert en koel is tijdens de ongewoon hete zomers van deze eeuw. Je denkt er: hier horen geen auto’s. Dat Fernweh naar Utopia heb ik voor het leven.

Hoeveel doodkisten gaan er in tweehonderd beuken schuil?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: