Martin Heylen: 'Ik ben al meermaals bijna dood geweest. Ik weet: je haalt maar beter het meeste uit de tijd die je gegeven is'

© Johan Jacobs

, door (nj)

42

'Het verschil tussen de Martin Heylen van 1998 en die van nu? Dat het me veel minder kan schelen hoe ik overkom op tv'

Op de kop af zestig van die voordeuren heeft hij nu, meer dan zevenduizend etmalen later, opnieuw aangedaan, ‘om eens te kijken wat de tijd met de mensen heeft gedaan, en de mensen met de tijd hebben aangevangen’. Het prachtige resultaat ‘Zelfde deur, 20 jaar later’ is sinds donderdag op Eén te zien.

Martin Heylen «Na mijn vorige programma’s ‘Terug naar eigen land’ en ‘De bril van Martin’ heb ik samen met mijn compagnon Joris Walraet zeker een jaar in een bureautje zonder ramen doorgebracht, naarstig op zoek naar een goed programma-idee voor VIER. Achteraf bekeken was dat allemaal moeite voor niets: de ideeën waar we mee voor de dag kwamen, bleken al te bestaan, of ze werkten in de praktijk niet goed, of ze waren te donker voor VIER. Je weet, bij het huidige VIER staan ze niet bepaald te springen om sombere programma’s.

»Dus ja, ik moest op zoek naar iets nieuws. En na veel vijven en zessen, en nog een paar keer met ons hoofd tegen de muur gelopen te hebben, zijn we uitgekomen bij wat ik, alles in acht genomen, nog altijd het best kan: naar een huis gaan, aanbellen, wachten tot de deur opengaat en naar binnen stappen. Ziedaar het geniale idee van de televisiemaker Martin Heylen (lacht).»

HUMO De simpelste ideeën zijn niet zelden de beste.

Heylen «Voor mij alleszins wel, ja. Hoe eenvoudiger het idee, hoe meer ik me erin thuis voel, en hoe meer mogelijkheden zich lijken te openen. Ik gedij doorgaans ook minder goed in een studio of in een vooraf bedachte setting: geef mij maar de woonkamer van iemand die ik niet ken, en die ik onvoorbereid tegemoet treed. Dan bloei ik open.

»Je weet, ik ben in een café opgegroeid, en ik heb lang in de fabriek gewerkt. Nooit een diploma behaald, maar wel altijd veel voeling gehad met de gewone mens. In 1998 was ik van mening, en dat ben ik nog steeds, dat die gewone mens een stem moest krijgen. Zo ben ik met mijn rubriek in ‘Man bijt hond’ begonnen, die ik vijf seizoenen lang heb gehad: in ieder seizoen trok ik in een andere rechte lijn door Vlaanderen. Ik ging steeds uit van hetzelfde credo: in iedere mens zit een verhaal, en het is aan mij om dat verhaal eruit te halen. Dat deed ik door de mensen op hun gemak te stellen, oprecht geïnteresseerd te zijn in wat ze me te vertellen hadden, en er achteraf in de montage iets moois en gestructureerds van te maken.

»Dat heb ik nu dus opnieuw proberen te doen, bij dezelfde mensen van toen. En tot mijn grote geluk werd ik overal met open armen verwelkomd, als de betrokkenen nog leefden tenminste. Ik mocht weer binnen, zowel in hun huis als in hun leven.»

HUMO Was het van het begin af een uitgemaakte zaak dat ‘Zelfde deur, 20 jaar later’ op de VRT moest worden uitgezonden, en niet op VIER?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: