'Egypt Station', zelfs Paul McCartney is ook maar een mens: 'Niet op elk moment in je leven ben je een god op de Olympus'

© MPL-COMMUNICATIONS

, door (keith cameron)

2

'Ik bén working-class. Zo ben ik opgevoed. En ik hóú van de working class. Het zijn geestige mensen. Slim ook, en ze werken hard. Niet iedereen doet dat'

Op een dag in juni vorig jaar had Paul McCartney eigenlijk aan zijn nieuwe plaat moeten werken, maar hij zat thuis tv te kijken. Hij zapte langs de kanalen en bleef hangen bij ‘Sgt. Pepper’s Musical Revolution’, een documentaire waarin componist Howard Goodall het iconische Beatles-album haarfijn analyseert.

Paul McCartney «Dit wordt goed, dacht ik, dus ik nestelde me vol verwachting in mijn fauteuil. Goodall gebruikte een heleboel muzikaal jargon – chromatische toonladders, eolische toonladders, zulke dingen. Dat vond ik heel interessant, want niemand van de band dacht op die manier. Wij maakten instinctief muziek, wisten wij veel wat een majeur septiemakkoord was.

»Toen Goodall ‘Penny Lane’ ontleedde, viel ik bijna uit mijn stoel van verbazing. ‘De song telt niet één, maar víér pianopartijen, die over elkaar opgenomen zijn,’ zei Goodall. Ik geloofde er geen woord van. Maar hij heeft de mastertapes, dus hij heeft vast gelijk, dacht ik. Goodall ontleedde de song laag voor laag, zoals een archeoloog de grond doorzoekt. Elke laag gaf het nummer een intenser geluid. En toch klonk het eindresultaat als één piano. Da’s best cool, dacht ik. Toen Goodall klaar was met zijn analyse van ‘Penny Lane’ dacht ik: wauw, heb ík dat gemaakt? Het gaf me inspiratie en energie. Ik werkte al een jaar met producer Greg Kurstin aan mijn nieuwe plaat, en plots wist ik welke richting ik uit wilde. De documentaire herinnerde me eraan hoe we destijds werkten, heel experimenteel. Toen ik de volgende dag de studio binnenstapte, vertelde ik Greg wat ik had gezien, wat dat verdomd goeie bandje 50 jaar geleden had gedaan, en wat wij zouden gaan doen.»

Dat gesprek vond plaats in Hogg Hill Mill, een oude molen in Icklesham in het zuidoosten van Engeland, waar Paul McCartney al sinds 1985 een studio heeft. In diezelfde molen ontvangt McCartney ons voor dit gesprek. Er is geen sprake van strenge beveiliging. Of hij nu thuis is, op zijn boerderij niet ver bij de molen vandaan, of in zijn studio, of in zijn kantoor in het centrum van Londen: Paul McCartney verbergt zich niet.

McCartney «Ik neem weleens gewoon de trein, hoor. Ook drukke treinen. In tegenstelling tot wat Michael Jackson deed, neem ik daar geen zeventien bodyguards voor mee; ik reis in mijn eentje.»

Voor het onze beurt is, leidt McCartney nog een ploeg van het Amerikaanse primetime nieuwsprogramma ‘60 Minutes’ rond in zijn studio. Veel apparatuur en instrumenten redde hij uit andere studio’s, die munt wilden slaan uit hun antieke eigendommen. Om z’n uitleg kracht bij te zetten, speelt hij een stukje ‘Strawberry Fields Forever’ op de mellotron die uit de Abbey Road Studios komt – de klavecimbel en het harmonium staan hier ook. Steve Orchard, McCartneys vaste geluidstechnicus van vele jaren, luistert mee vanuit de opnamekamer. Hij heeft dit vast al vele malen gehoord, maar je kunt je maar moeilijk voorstellen dat iemand dit als routine ervaart. McCartney tovert nog een stukje ‘Lady Madonna’ uit de Moog, en sluit daarna de rondleiding af bij de drums. ‘Opgesteld zoals die van Ringo, of Sir Richard, zoals we hem nu moeten noemen.’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: