Zeis rond de wereld: de vreemdste begrafenisrituelen: Drummen in Venezuela, zuipen in Nijlen, blazen in Zwitserland

, door (hm)

Deel
vrij
© LIEVE BLANQUAERT

Arthur Ververs «In afgelegen dorpen in Haïti worden de doden met Tec7 vastgelijmd aan de bodem van hun kist, om te verhinderen dat ze twee dagen later als zombies door de straten gaan zwerven. Ze krijgen meteen een rijverbod voor 128 jaar, want als die zombies gaan straatracen, is het einde natuurlijk zoek. In Californië laten miljonairs zich vóór het invriezen nog even faceliften, uit schrik dat zoiets misschien wettelijk niet meer mag als ze over driehonderd jaar worden ontdooid. In Brazilië is er een sekte die beweert dat de ziel zich ergens in de knie bevindt. Daarom boren ze een gaatje in de knieschijf, zodat de geest van de overledene kan ontsnappen. En in Nijlen houdt men hardnekkig vol dat de degene die op de begrafenismaaltijd het minste heeft gezopen, de eerstvolgende is die zal sterven.»

HUMO Ben je gefascineerd door de dood?

Ververs «Ogenblikje, ik ben nog niet klaar! In Wenen roept men een musicoloog naar het sterfbed. Reutelt de stervende een noot uit de toonladder van do, dan gaat hij naar de hemel. Bij een kruis of een b-mineur gaat hij naar de hel. In Singapore gooit men een zaklamp en een voorraad batterijtjes in de kist, zodat de stervende zijn weg kan vinden in het Rijk der Duisternis. In het Zwarte Woud zijn de lijkwagens wit, omdat een gewone corbillard bijna onzichtbaar zou zijn. Een veiligheidsmaatregel dus.»

HUMO Ben je gefascineerd door de dood?

Ververs «Het spectaculairste moet nog komen. In Zwitserland stoppen ze het lijk in de opening van een alpenhoorn. De sterkste mannen van de familie blazen dan samen op het mondstuk, zodat de betreurde door de luchtdruk over de berg wordt gelanceerd, naar de volgende vallei. Ze nemen de uitdrukking ‘laatste reis’ daar erg letterlijk.»

HUMO Interessant. Maar wat ik wou weten: ben je gefascineerd door de dood?

Ververs «Niet echt, maar als een passagier sterft tijdens een vlucht van Ryanair, gaat zijn erfenis automatisch naar Michael O’Leary. Dat staat zo in de kleine lettertjes. Wie zich in IJsland op de sporen werpt, laten ze gewoon liggen tot hij weer verder loopt. Want in dat land rijden geen treinen.»

HUMO Boeiend, maar mijn vraag is...

Ververs «In San Pablo in Venezuela worden de doden elke vrijdagochtend om tien uur stipt wakker, en dan beginnen ze met hun vuisten tegen de deksels van hun kisten te bonken. De plaatselijke drumband geeft dan steeds een concert, om dat akelige geluid te overstemmen. In Rupelmonde werden de dierbare overledenen vroeger ingemetseld in de dijk, omdat hun knoken de waterkering zouden versterken. In Westerlo noemde de pastoor elke overledene Sjarel Janssens, ongeacht het geslacht, omdat iedereen gelijk is voor de dood. En in Palermo goot men een glas water over de kist van behoeftigen indien er geen geld was hen te laten bewenen door klaagvrouwen. Dat is toch ook al iets, redeneerde men. Zijn er nog vragen?»

HUMO Eigenlijk niet, nee.

Ververs «Maar ik heb wel nog een antwoord, namelijk: ja, dat gebeurt nog vaak. Als je dus zou vragen of het waar is dat diepgelovige Hollandse calvinisten worden begraven met een maatjesharing in de mond, dan ken je het antwoord. Dan weet de duivel meteen: dit is een diepgelovige, die hoort hier niet.»

Humo 4072/38 van 18 september 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 18 september 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: