Koppensneller Herman Brusselmans: 'Eva Daeleman over masturberen en pijnlijke borsten'

, door (hb)

Deel

Er verschijnen veel te veel boeken die in wezen overbodig zijn. De lezer heeft er niks aan. Ze zijn saai, slecht geschreven, inhoudelijk een lege huls en gericht op een publiek met een IQ van minder dan 65. Hierbij kunnen we ongeveer 90 procent van de romans rekenen, zeker in het Nederlandstalige gebied, waar alleen goeie romans worden afgeleverd door een drietal schrijvers, Tommy Wieringa, Christophe Van Gerrewey en mij. De recente roman van Tommy, ‘De heilige Rita’, is een meesterwerk, de nieuwe roman van Christophe, ‘Schiet niet onder m’n duiven’, is een openbaring, en de roman van mij die over twee weken verschijnt, ‘Achter een struik’, zal monden doen openvallen. Al de rest is bagger.

We moeten het leespleizier vooral zoeken in de non-fictie. Leen Dendievel schreef met ‘Asem’ een geweldig boek over angst en depressies, Pascale Naessens slaat wederom de nagel op de kop met haar gids om een feestmaaltijd te maken met slechts vier ingrediënten, waaronder varkenspaté en ongevilde paling, en ‘Omdat het kan’ van Eva Daeleman is een ware goudklomp.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: