Uit de platenkast van Mauro: 'Joni Mitchell'

, door (mauro)

17
joni 1200

Het gaat helemaal niet goed met de 74-jarige Joni Mitchell. Ze lijdt al jaren aan een ernstige huidaandoening, de raadselachtige ziekte van Morgellon, zodat ze helemaal niets meer kan doen. Ook het begin van haar muziekleven werd bepaald door een ernstige ziekte. Als kind kreeg ze polio, met een blijvende spierzwakte in haar vingers tot gevolg, waardoor ze niet op een normaal gestemde gitaar kon spelen. Dus vond ze haar eigen – instant herkenbare – gitaarstemmingen uit. Zonder te willen overdrijven: er is niemand die kan wedijveren met Joni Mitchell. Wie even op YouTube gaat kijken en luisteren naar de liveversie met orkest van ‘Both Sides, Now’ uit 2000, kan voor altijd stoppen met zoeken naar iemand beter in haar branche. God is een dame en ze bestaat. Zelf ben ik ook altijd grote fan geweest van haar jaren 80-platen. In een decennium waarin de meeste van haar generatiegenoten sukkelden met vernieuwde sounds en idiomen bracht zij drie topalbums uit. De Laurie Anderson meets Fleetwood Mac protestpop van ‘Dog Eat Dog’, de ‘fuck it, ik stop nú met muziek maken’-tour de force van ‘Chalk Mark in a Rain Storm’, en het zeer romantische maar enorm bijtende ‘Wild Things Run Fast’. ‘Couldn’t you just love me like you love cocaine’ klinkt het in ‘Ladies’ Man’. Ja, da’s auw, jongen. ‘Een erg problematische vrouw,’ zei David Crosby over haar in een redelijk recent interview. En hij voegde eraan toe dat hij doorgaans stapelverliefd op haar was, net als zowat al zijn collega’s. Begrijp ik.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: