Uit de platenkast van Mauro: 'Rear End Hernia Puppet Show'

, door (mauro)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Het lijkt me niet zó erg moeilijk om als bejaarde rockster nog steeds cool bevonden te worden. Zolang je de mensen niet alleen geeft wat ze willen, komt dat wel in orde. Blijven treiteren is de boodschap. Neil Young die laat op een festival nog gitaar-solo’s van een uur staat uit te zweten voor een al erg oververzadigde massa, dat verdient respect. Of doe misschien zoals Scott Walker. Om de zoveel tijd afkomen met een akelige plaat die vooral veel vragen oproept. Ook een manier om te tonen wie hier nu eigenlijk de baas is.

Eigenzinnige oude hitartiesten hebben wel meer kans om hun edge in stand te houden dan obscure undergroundhelden. Sleur die laatsten uit hun antagonistische omgeving om ze eens respectvol op een comfortabel podium te zetten, en de connaisseur zal onmiddellijk voelen dat er toch iets aan scheelt. Het is zoals bij de zoveelste dada re-enactment ergens ter wereld: plezant, maar zonder de met oorlogstrauma’s beladen urgentie, zodat het maar weinig meer te maken heeft met de oorspronkelijke versie. Soms horen de ellendige omstandigheden er gewoon bij. Wat een ellende toch.

Caroliner is zo’n band die ik graag in marginale omstandigheden had gezien. Nu ja, band, het is evengoed een levend poppentheater, met muziek uit een ander millennium. Ik gok rond 6000 voor Christus. Of 4000 ná Christus, dat kan ook. Mijn eerste plaat van hen stak in een kapotte pizzadoos: ‘Rear End Hernia Puppet Show’. Instant wegdromen naar ellendige speelplekken werd dat.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: