Michael Moore verklaart de oorlog aan Donald Trump. 'Ik wil geen bodyguards meer. Als ik moet sterven, dan is dat maar zo: ik heb een mooi leven gehad'

© Getty

, door (e. alex jung)

59

'Ik wil geen bodyguards meer. Als ik moet sterven, dan is dat maar zo: ik heb een mooi leven gehad'

– ‘Fahrenheit 11/9’ komt beheerst en ingetogen over in vergelijking met je andere films. Je hebt bewust alle humor en esthetiek gemeden.

Michael Moore «Ik ben eraan begonnen alsof het mijn laatste film zou zijn. De VS zoals ik die heb gekend, waren geen perfect land, maar je had er wel een zekere artistieke vrijheid. Wat als daar een einde aan zou komen, dacht ik bij mezelf. Twee weken geleden schreef Donald Trump in een tweet dat ze moesten overwegen of televisiezender NBC nog een licentie mocht krijgen, omdat hem niet aanstond wat ze die dag hadden uitgezonden. Wow. Hij gelooft écht dat hij de macht heeft om dat gedaan te krijgen. We moeten dus met het ergste scenario rekening houden.

»Ik had het gevoel dat ik deze film zo snel mogelijk af moest hebben, alsof ik wellicht niet nog eens zoiets zou kunnen maken. Dat is geen paranoia, de geschiedenis heeft al aangetoond dat liberale democratieën kunnen verdwijnen, en dat het heel snel kan gaan. Trump heeft zijn zinnen op een tweede ambtstermijn gezet: we zijn nog niet van hem af. Ik ben niet de eerste die dat zegt, maar hoe vlugger we hem kwijt zijn, hoe beter. En we zullen er nog spijt van krijgen dat we niet sneller hebben gehandeld om dat te bereiken.»

– Je bent in ‘Fahrenheit 11/9’ minder fysiek aanwezig dan in je andere films. Je beperkt je hoofdzakelijk tot de commentaarstem.

Moore «In ‘Roger & Me’, mijn eerste film (uit 1989, red.), kom ik tien minuten in beeld. Dat is nooit veel meer geweest, hoor. Mijn boodschap is belangrijk, niet mijn persoontje. Als er twijfel was op de set, knipten we de scène. Niemand zal het geloven, maar eigenlijk ben ik best verlegen (glimlacht).»

– We moeten een onderscheid maken tussen de mens en het personage in de film?

Moore «Ja, maar dat personage is geen creatie van mij. Ik draag die plunje en mijn Detroit Tigers-petje ook in het dagelijkse leven. Toen ik in 2003 een Oscar won voor ‘Bowling for Columbine’ en het publiek me begon uit te jouwen tijdens mijn speech, verloor ik mijn zelfbeheersing. Een heel vreemde ervaring, net alsof ik uit mijn eigen lichaam was getreden. Ik vond het ook erg omdat dat voor veel mensen die me nooit eerder hadden gezien, de eerste indruk was die ze van me kregen. Ik heb me er lang slecht over gevoeld, tot ik besefte dat de mensen thuis er wel blij mee waren geweest. De oorlog in Irak was vier dagen bezig en iedereen hield zich gedeisd, en toen kwam ik daar op tv, voor miljoenen en miljoenen kijkers.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: