Als je als voetbalcoach ontslagen wordt. 'Je ziet je assistenten al konkelfoezen. Dat achterbakse, dát is het ergst.'

, door (jha)

8

'Als er na jou nul komma nul beterschap komt, bezorgt dat je toch een milde vorm van voldoening'

HUGO BROOS ‘beetje respect’

Geen Belg die in zijn spelers- en trainerscarrière meer prijzen won dan Hugo Broos (66). Nadat hij met Kameroen de Africa Cup had gewonnen, nam hij afscheid van de dug-out. Sinds dit jaar is hij sportief directeur bij KV Oostende.

Hugo Broos «Voor een trainer zijn dit traditioneel moeilijke maanden. Vorig jaar waren tegen begin november al zo’n zeven trainers op straat gezet. Dat krijg je als clubs na drie maanden in de competitie een eerste balans opmaken. De één ziet zijn Europese ambities al in het gedrang komen, de ander ziet het degradatiespook opdoemen. En allemaal hebben ze maar één oplossing: de trainer ontslaan. Bij Anderlecht blijft het voorlopig stil over een eventuele opvolger voor Hein Vanhaezebrouck, wat dat betreft blijft het er vrij sereen. Maar dat AA Gent nog met Yves Vanderhaeghe doorgaat, wil alleen maar zeggen dat het de juiste vervanger nog niet gevonden heeft. Vooral omdat Gent al Trond Sollied om advies ging vragen, en nu ook László Bölöni blijkt te hebben gepolst. Stel je voor dat je ’s ochtends de krant openslaat en dat leest. Dan voel je je toch gepakt? (Windt zich op) Is er iets vernederender dan dat? Misschien ben ik ouderwets, maar zoiets hou je binnenskamers. Een béétje respect mag wel.

»Je kunt als trainer zelf opstappen – zoals ik deed als bondscoach van Algerije – maar dat heeft financiële consequenties. Of je kunt blijven, uit trots, en tot de laatste snik proberen het tij te keren. Dat is niet vanzelfsprekend, want spelers vóélen het als hun trainer op de wip zit. Ook al zeggen ze dat ze blijven vechten voor de trainer, in hun hoofd zitten ze al bij zijn opvolger – ik heb het als speler zelf meegemaakt.»

HUMO ‘Het hoort erbij,’ zegt Yves Vanderhaeghe. Het is de enige zekerheid die een trainer heeft: op een dag moet hij inpakken.

Broos «Dat gevoel – ‘op een dag word ik ontslagen’ – is me altijd vreemd geweest. Tot mijn eerste ontslag, bij Anderlecht. Ik was kampioen geworden en had Champions League gespeeld. Een paar maanden later stond ik op straat. Ik werd aangevallen in de pers, er kwam kritiek van overal. Dan voel je het einde naderen. Het is om moedeloos van te worden. Het enige wat je nog kunt doen, is winnen. Maar dat hangt ook af van hoe gemotiveerd je spelers nog zijn. Het sleepte nog een paar maanden aan. De laatste wedstrijd voor de winterstop wonnen we, tegen Club Brugge. Door die zege haalde ik Nieuwjaar nog, maar daarna ging het snel. Een gelijkspel op het veld van AA Gent was de druppel. Toen zijn er spelers bij de bazen gaan klagen, onder wie Zetterberg en Jestrović. Zij hebben het laatste duwtje gegeven.»

HUMO Hoe hard kwam dat aan?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: