Lieve Blancquaert, fotograaf en maker van 'Last Days': 'Ik zit nog altijd niet op mijn eigen dood te wachten, maar de grote angst is nu weg'

© Carmen De Vos

, door (jm)

Deel

'Ik zit nog altijd niet op mijn eigen dood te wachten, maar de grote angst is nu weg'

De kusttram die me van Oostende naar Oostduinkerke brengt – daar hebben Lieve Blancquaert en ik op een trotse duintop afgesproken voor ons gesprek – herbergt voornamelijk bejaarde mensen. Ik zie een oude man korzelig zwijgen. Een vrouw kijkt door het raam zonder de zee en de staalblauwe hemel op te merken. Twee gepensioneerde vissers zitten routineus te fezelen. Het lijkt alsof alleen de zonsondergang verlossing kan brengen: alweer een dag weggestreept. Een wee gevoel bekruipt me. Niets is zo besmettelijk als landerigheid. Bij aankomst word ik gelukkig berispt.

Lieve Blancquaert «Heb je wel goed gekeken? Ga je niet te veel uit van stereotypen over oudere mensen? Ik vond het belangrijk dat ‘Last Days’ niet alleen over de dood zou gaan, maar ook over de periode die eraan voorafgaat: de finale van een mensenleven. Er zijn culturen waarin oud worden een nobel doel is, iets dat je respect en aanzien oplevert, en je naar het centrum van de samenleving katapulteert. In het Westen bestaat alleen maar angst voor die laatste levensfase. Ik kan me daarover opwinden: hoe spijtig is het toch dat oud zijn hier met zoveel negativisme is omgeven! (Ferm) We moeten daartegen revolteren. Alle oude mensen moeten de straat op, en luid roepend hun rechten opeisen!»

HUMO Hoe komt het dat we zo verkrampt omgaan met oud worden?

Blancquaert «Er is een sterke economische factor, denk ik: in ons deel van de wereld ben je iemand als je werkt, als je iets bijdraagt. En zodra je niet meer als nuttig wordt gezien, word je uit het centrum van de samenleving geschopt.»

HUMO Heeft het ook niet te maken met het onbehagen dat we voelen, omdat het beste van het leven achter de rug lijkt? Lichaam en geest worden trager, de grote dingen zijn al beleefd, het verleden groeit en de toekomst krimpt.

Blancquaert «Ja, terwijl er ook in die levensfase zoveel schoonheid schuilt. Ik hou ook van jeugdigheid, hoor, van het vitale en energieke dat in jong zijn schuilt. Maar kunnen we ook de schoonheid inzien van rimpels en groeven, van koppen die gelééfd hebben? In Cuba en Japan vormen oude mensen een volwaardig deel van de samenleving. En wij, wij zetten onze bejaarden voor de tv. We maken onze ouderen zo onzichtbaar mogelijk.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: