Agressie tegen mensen in uniform (1): 'Tegenwoordig gaan de mensen zelfs niet meer opzij als je met loeiende sirenes achter hun auto hangt'

© Anton Coene

, door (sophie pycke)

46

'Toen we tegen de deur werden geduwd en klappen kregen, dacht ik: oké, het is gedaan met mij, hier eindigt mijn leven'

Agenten Elke en Peter: ‘Als een rat in de val’

In Humo vertelde minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) onlangs dat er steeds meer politiemensen niet kunnen gaan werken als gevolg van fysieke agressie. Elke* is één van hen en zit sinds een paar weken thuis met een kapotte schouder. Haar man Peter* is ook agent (zie foto). In hun korps werden dit jaar al negen collega’s arbeidsongeschikt geschopt of geslagen. Vorig jaar was dat er slechts één. Bij Elke ging het mis nadat ze werd opgeroepen voor een geval van partnergeweld. Tijdens wat duw- en trekwerk belandde de echtgenoot van het vechtende paar vol op haar schouder. Binnenkort komt de zaak voor.

HUMO Verwacht u dat de man een sanctie krijgt?

ELKE «Eerlijk gezegd niet. Ik heb het gevoel dat een winkeldiefstal zwaarder wordt bestraft dan agressie tegen politiemensen, of agressie tout court.»

PETER «Verdachten worden te veel gepamperd. Vóór een verhoor moeten wij de verdachte inlichten over het misdrijf waarover we vragen gaan stellen. En moeten we er meteen ook bij vertellen dat er geen strafverzwaring volgt als hij weigert te antwoorden.

»De straffen zijn veel te licht. Bij de recherche zie ik daders die schuldig zijn aan doodslag en er afkomen met vijf jaar cel, al dan niet met uitstel. Soms is het gewoonweg beschamend.»

HUMO Vorig jaar zijn de straffen verstrengd: als een agent langer dan vier maanden arbeidsongeschikt is, riskeert de dader een straf van tien jaar. Hebt u zelf al te maken gekregen met fysieke agressie?

PETER «O ja, hoor. Het is al even geleden, maar het was de zwaarste vechtpartij die ik ooit heb meegemaakt. Ik kreeg een oproep binnen voor een nachtelijke caféruzie. Ik sprong meteen met mijn stagiair in de combi. We kwamen als eersten aan bij het café, maar omdat ik geen gezichtsverlies wou lijden, heb ik niet gewacht op de collega’s. Ik stapte dat café binnen en zag zeker honderd man naar mij staren. De grootste heethoofden keerden zich meteen tegen mij. Ik had mijn voet tussen de deur gezet, om ervoor te zorgen dat ik niet als een rat in de val kwam te zitten, maar één kerel begon die deur met bruut geweld tegen mij te slaan. De stagiair kwam ertussen, maar hij – nochtans een gast van 1 meter 90 – werd als een lappenpop tegen het raam gesmeten. Vier andere collega’s zijn nog binnengeraakt. Toen viel de deur achter ons dicht.

»Ik herkende enkele van de vechtersbazen: ze maakten deel uit van een beruchte familie. Buiten stonden ondertussen zeker vijftien collega’s en ook enkele ploegen van de rijkswacht, maar ze raakten niet binnen omdat we tegen die deur werden geduwd. Het enige wat we konden doen, was de klappen incasseren. We hebben onze knuppel nog getrokken, maar uithalen lukte niet meer. Ik dacht: oké, het is gedaan met mij, hier eindigt mijn leven. Tot ik plots een schot hoorde naast mijn oor. Het was een collega die een waarschuwingsschot loste. Het volgende ogenblik zag ik dat hij zijn pistool op het voorhoofd van de grootste vechtersbaas richtte. De helft van die mannen is uit het raam gesprongen, de andere helft besloot desondanks om ons nóg eens aan te vallen. Uiteindelijk hebben we besloten om voor onze eigen veiligheid te kiezen, het café te verlaten en een pv op te stellen voor de vechtersbazen die we hadden herkend.»

HUMO Welke straf hebben ze gekregen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: