Uit de platenkast van Mauro: 'The Blue Mask' van Lou Reed

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Ongeacht hun persoonlijke karakter wens ik mijn grootste rock-’n-rollhelden al het beste toe, behalve de Nobelprijs. Dat bedoel ik natuurlijk in het belang van mezelf. Ik zou mijn favoriete streetwise songschrijvers opeens moeten associëren met een verheven aura? Het zou toch serieus de pret bederven.

Met Bob Dylan heb ik gelukkig nooit een speciale band gehad, maar dat een rocker überhaupt in aanmerking kwam voor de Nobelprijs, vind ik nog steeds een akelige gedachte. Mijn God, stel je voor dat die roestige raad der wijzen Lou Reed had gekozen. Naar mijn onbescheiden mening de meest literaire, empathische en bullshitloze troubadour van onze tijd. Wijzer wordt vroeg of laat iedereen die zo slim is om langer dan 27 jaar te leven, maar Lou Reed bleef ononderbroken scherp en controversieel.

Niet per se een vereiste voor grootsheid, hoewel het altijd voor een welkome ambiance zorgt. Van ‘All Tomorrow’s Parties’ tot ‘Lulu’: indommelen was nooit een optie. Zijn oeuvre wordt weleens ongelijk genoemd. Dikwijls was hij zogezegd de weg kwijt, dan weer beschamend onder zijn niveau en vul maar aan.

Maar ik zie en hoor vooral een erg levend gespendeerd leven van een legende in zijn eigen reeks van ‘Het leven zoals het is’. Wie luistert er nog naar ‘The Blue Mask’? Behalve ikzelf waarschijnlijk nog velen, mag ik hopen. ‘The Gun’, ‘My House’, ‘Waves of Fear’ (‘I hate my own smell’), ‘Women’ (‘I think they’re great’). Zeer de moeite, hoor. Zijn onbeschaamde menselijkheid moet je er wel bij nemen.

Humo 4079/45 van 6 november 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 6 november

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: