Herman Brusselmans: 'Een man zonder sigaret is als een vrouw zonder linkertet'

, door (hb)

57

Over eten’ is een zeer succesvol programma van Eén, met als belangrijkste aspect dat het enorm scoort bij de leeftijdscategorie van mensen tussen de 18 en de 44 jaar, uitgerekend de categorie waarbij alle zenders willen scoren omdat die het meest vatbaar is voor reclame- en publiciteitsboodschappen. Een serie als ‘Thuis’ mag dan wel veel kijkers hebben, maar dat zijn allemaal ouden van dagen, halfseniele bejaarden en 100-jarigen met een hoed op. Die consumeren niet en zijn voor de tv- en reclamemakers derhalve totaal oninteressant.

De bijval voor ‘Over eten’ is nog aan een andere factor te danken: de presentatoren. Enerzijds heb je Danira Boukhriss Terkessidis, met haar bolle kont, haar pronte tietjes, haar gulle lach en haar sexy lichaamstaal een natte droom voor vele mannen, en anderzijds heb je Kobe Ilsen, eveneens een natte droom voor vele mannen. De twee vullen elkaar perfect aan, gedragen zich niet als opdringerige minnaars maar als brave broer en zus, en hun Nederlands is van een behoorlijke kwaliteit en redelijk vrij van dialectische afwijkingen zoals die van pakweg Simonneke van ‘Thuis’, Marcske van ‘F.C. De Kampioenen’ of Karen Damen in vierhonderd tv-programma’s.

In een vorig seizoen heb ik zelf eens in ‘Over eten’ gezeten. Het is namelijk zo dat een onderdeel van het programma bestaat in het volgen van een boeiend persoon, en dan gaan ze na wat die op een dag allemaal in z’n molen propt. Danira zat me uren en uren op de hielen met haar cameraploeg, en ze capteerden dat ik een zeer sobere eter ben die tevreden is met twee boterhammen met schuifkaas, een frikandel in groene arduinsaus, een Cha-Cha, een bij bakkerij Himschoot aangeschafte appelflap en een door mijn verloofde Lena klaargemaakt amalgaam van zaden, pitten en vezels. Lena wil immers dat ik heel lang leef en derhalve gezond eet, alsmede de sigaret definitief tot het verleden laat behoren. Dat gezond eten lukt behoorlijk, maar de sigaret opzijgooien is moeilijker, omdat één van m’n slogans luidt: ‘Een man zonder sigaret is als een vrouw zonder linkertet.’

Hoe dan ook, dat dagje met Danira en haar technische boys was heel leuk, en Danira wilde op de koop toe nog een afspraakje met me versieren, maar ik moest haar uiteraard afwijzen daar ik een one woman man ben, en ik zei tegen haar: ‘Sorry, honey, maar weet je wat, probeer het eens bij Bart Peeters, dat is ook een oude knakker en die mag van z’n vrouw Anneke gerust nu en dan met een andere tuttebel eens een glaasje gaan drinken in een leuk doch gezellig café.’ Danira zei: ‘Nee, Herman, Bart Peeters kan in het bos gaan schijten, alleen met jou wil ik een paar intieme momenten.’ Toch moest ik haar ontgoochelen, en in tranen ging ze naar huis.

Maar goed, ‘Over eten’ gaat over veel meer dan alleen over pipo’s die dol zijn op Cha-Cha’s. Het gaat ook over het dieet van sportvedetten, het planten van prei in kleigrond, het aantal vitaminen dat in gestoofde muggenpoten zit, de ontvissing van de Leie, de smaak van uit Denemarken ingevoerde schrankels, enzovoort. En laatst was er een bijzonder intrigerend item over veganisme. Veganisten zijn, zoals we weten, mensen die niets van dierlijke producten tot zich nemen. Niet alleen eten ze geen vlees of vis, maar ook geen eieren, pootjes van een roodborstje, mozzarella, braaksel van een koerspaard noch schimmel van een poes met huidproblemen.

Over veganisten zijn er nogal wat vooroordelen. Dat ze allemaal met een bakfiets rijden, dat ze nooit iets dragen wat van leder is gemaakt, dat ze van die zwarte prut tussen hun tenen hebben, dat ze louter aan tantrische seks doen zonder hun lul of kut daarbij te betrekken, dat ze met geweld fretten, dassen en konijnen gaan bevrijden uit de onmenselijke omstandigheden waarin die diertjes worden gekweekt, dat ze te lui en te lam zijn om een baantje te zoeken en dat ze zelf hun kinderen onderwijzen, maar wel op zo’n beroerde manier dat die kinderen op hun 16de nog niet eens het verschil kennen tussen de stelling van Pythagoras en de passé composé. Dat is een verkeerd beeld. Onder veganisten zitten heel toffe individuen, die niet veel te mager en veel te bleek in hun aangezicht zijn, en die over meer kunnen praten dan over de psychische nood van kistkalveren. Zelf ken ik geen enkele dergelijke veganist persoonlijk, maar ik blijf hopen dat ik er ooit één ontmoet. Verder mag ‘Over eten’ voor mijn part zeker nog tien seizoenen doorgaan.

Humo 4079/45 van 6 november 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 6 november

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: