Jan Mulder, voetbalanalist en schrijver: 'Ik kan niet tegen slechtheid. Eén keertje je vrouw bedriegen, dat mag, maar systematisch de kluit belazeren: niet doen'

© Johan Jacobs

, door (rv)

Deel

'Ik ben bereid half als robot voort te leven, zelfs als bewustzijn in de cloud: dat lichaam denken we er wel bij'

In hotel ’t Sandt in Antwerpen snijden we op een verdwaalde zomerochtend in oktober zijn nieuwe boek ‘Liefde & aardbevingen’ aan, een korte roman die zich in zijn Nederlandse provincie van herkomst afspeelt: Mulderesk getransformeerd heet Groningen nu De Barmhartigheid en het dorp waar de schrijver op inzoomt heet Huile, een plaatsnaam die je, hoe noordelijk ook, olieachtig op z’n Frans dient uit te spreken. Een inwoner van Huile is een Huilebalk, ook op z’n Frans. De aardbevingen uit de titel zijn uit het leven gegrepen, want Groningen wordt geteisterd door onheil op de schaal van Richter, een gevolg van de overijverige schaliegaswinning aldaar. En de rest is liefde en dood en verdoemenis, maar ook taalplezier.

HUMO Vergt een literair bedoelde tekst een ander soort concentratie dan het columnisme?

Jan Mulder «Ja. Een column is een geluk van een uur. Maar ik heb bij het schrijven van ‘Liefde en aardbevingen’ ervaren dat in-een-verhaal-zitten erg fijn is: als ik ergens was, dan wilde ik gauw weer naar dat boek terug.

»Ik ben bijna altijd verliefd op wat ik bedenk en schrijf, en daardoor draaf ik weleens door. Ik hou wel van een uitweiding – ik sla maar wat graag zijstraten in. Als de zinnen maar goed en mooi zijn, al moet ik wel oppassen dat ik het overzicht niet verlies.»

HUMO Is schrijven altijd een genoegen?

Mulder «Veel schrijvers, misschien wel de wáre schrijvers, zien schrijven veeleer als een karwei, terwijl ik het als een groot geluk ervaar. Bovendien is het me in zo’n roman nog het meest om de formulering, om het scheppen van mooie zinnen te doen.»

HUMO Taallust.

Mulder «Als ik sommige zinnen teruglees, ben ik geneigd te zeggen: ‘Goed zo, Jan! Dat zullen de lezers prachtig vinden!’ (lachje)

»Schrijven draait ook om je eigen genot. Ik hield van de vulpen, maar dat genoegen ben ik intussen kwijt: het gaat me te traag. Maar toch vermoed ik dat er iets beters uit handschrift voortvloeit dan uit gehamer op een tikmachine. Ik heb altijd al van een mooi handschrift gehouden – dat van mijn moeder, bijvoorbeeld. Iemand met een mooi handschrift stijgt meteen in mijn achting. Het begint al met de manier waarop iemand de pen vasthoudt. Sommige mensen schrijven zó: (hij klemt een denkbeeldige pen in zijn vuist). Dat is Trump. Alhoewel ik hem graag z’n handtekening onder alweer een slechte wet zie zetten. Laat Trump maar slechte wetten ondertekenen, Jan geniet wel! (lacht)»

'Ik zie nu spelers tientallen miljoenen verdienen die in het Anderlecht waarvan ik deel heb uitgemaakt, niet hadden mogen meespelen'

Ordinair tuig

HUMO Heb je, toen je nog voetbalde, ooit gedacht dat je fijnbesnaarder was dan de andere spelers?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: