Uit de platenkast van Mauro: 'Death Rocks' van Jimmy Smack

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Iedereen naar het toilet gegaan? Stevig schoeisel aan? Energiereep en water bij de hand? Familie op de hoogte gebracht? Goed, dan kunnen we vertrekken. Probeer vooral bij elkaar te blijven, want we zullen door krappe steegjes moeten stappen, in desolate buurten bij een maanloze nacht. Kom, volg mij maar. Naar een zo goed als onvindbare wereld, Dimensie Über-Obscuur genaamd. Enkel bewoond door de alleronbekendste artiesten. Laat dus alle hoop varen om er ook maar een halve celebrity te spotten, gij die hier binnentreedt.

(Een halve dag later.) We zijn er. Kijk! Ginds! Op die mistige straathoek staat er al eentje te performen. Een man met een elektronisch gemodificeerde doedelzak en een primitieve ritmebox. Hij lijkt wat op een blackmetalzanger door de verf op zijn gezicht, maar dan wel eentje uit ‘Das Cabinet des Dr. Caligari’. Iemand uit onze groep vindt dat hij klinkt als een morbide eenmansversie van Suicide. De Belgian minimal synth-variant van The Cramps, zegt een ander. Daar zit wel wat in, denk ik, waarbij ik als een ware kenner zachtjes over mijn kin wrijf. Dat is Jimmy Smack, dames en heren, met ‘Hating Life’. Uitgebracht in 1983, op vijftig exemplaren, op het schijfje ‘Death Rocks’. Hij was een performanceartiest uit L.A. met een eigen theaterplek. Het weinige dat hij in eigen beheer heeft uitgebracht, klinkt niets minder dan fenomenaal en is vandaag gelukkig moeiteloos te vinden en te beluisteren. Nog info? Iemand uit de groep vraagt of we nu alstublieft terug naar huis kunnen gaan.

Humo 4080/46 13 november 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 13 november 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: