'Plots heb ik meer begrip voor al die mannen die vinden dat vrouwen helemaal niet achtergesteld zijn'

, door (heleen debruyne)

27
heleen

Ik heb, besef ik, macht over een man. Even voel ik me verbonden met de vrouwen uit de oude boeken van dode schrijvers die ik als tiener graag las. De intrigantes, de courtisanes, de debutantes, die hun ingesnoerde lichamen en met lieve stemmetjes gefluisterde tekenen van liefde inzetten als machtsmiddel. Ik kijk naar het hoopje ellende dat zich aan mijn voeten werpt en ik vind die vrouwen wreed. Welke sadiste vertrappelt wat ze al heeft kapotgemaakt?

Plots heb ik meer begrip voor al die mannen die vinden dat vrouwen helemaal niet achtergesteld zijn. Feministen mogen nog zo druk zwaaien met statistieken over misbruik, armoede en ongelijke salarissen, een nare ervaring met een geliefde kunnen hun cijfers kennelijk niet uitwissen.

‘Misbruik, misbruik. Zal wel. Die vrouwen hebben zich handig omhoog geneukt,’ brommen ze. Het is een oeroude mannenangst, een vrouw die je waanzinnig maakt en alles van je gedaan krijgt. Als het op de liefde aankomt, hadden vrouwen vroeger – als ze tenminste jong en aantrekkelijk waren – soms een beetje macht. Is het dan wreed om die macht uit te oefenen als je niet mag werken, maar wel een huis en een tuin nodig hebt?

Eén van de dode schrijvers zag dat mechanisme heel helder. ‘Sofja Lvovna gruwde bij de gedachte dat meisjes en vrouwen uit haar kringen geen andere uitweg hadden dan voortdurend in trojka’s rond te rijden en te liegen, of in een klooster te gaan en hun vlees te verderven,’ schreef Tsjechov in 1893 in ‘Grote Volodja en kleine Volodja’, een magistraal verhaal over de mooie Sofja Lvovna, die trouwt met de oude, vervelende maar steenrijke kolonel Jagitsj. ‘Als ze zin had, kon ze morgen duizend roebel over de balk smijten, terwijl ze twee maanden geleden, voor de bruiloft, nog geen drie roebel voor zichzelf had gehad en voor elk wissewasje bij haar vader moest aankloppen,’ vat hij haar keuze voor Jagitsj met veel mededogen samen.

Mensen zoeken altijd naar uitwegen om hun situatie comfortabeler te maken. Zo bekwaamden vrouwen zich in maniertjes om dingen van mannen gedaan te krijgen.

Hoe minder vrouwen mannen nodig hebben, hoe minder onzuivere liefdesmotieven die laatsten te vrezen hebben. Mannen die vrouwen graag in een traditionele, dienende rol zien: noteer dat. Ik heb die macht niet nodig, mijn moeder heeft me geleerd dat ik altijd mijn eigen geld kan verdienen. Ze vergeeft me mijn tot nu toe nogal warrige liefdesleven met een: ‘Ach, je was nooit de makkelijkste.’ Een huwelijk met gemeenschap van goederen, dát zou haar teleurstellen – of bezorgd maken.

‘Ben je gek. Ik kan niet tuinieren,’ zeg ik. Ik hoop dat hij snel beseft dat mijn moeder gelijk heeft en dat hij me vergeet.

Humo 4080/46 13 november 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 13 november 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: