De finale van 'The Voice Kids': de draaikont in Sean Dhondt

, door (tr)

2
vrijbeeld

'Als er zo'n jongen met een gitaar op dat podium staat, zie ik heel vaak mezelf staan'

HUMO Is een wedstrijd als ‘The Voice Kids’, en vooral de finale, in de eerste plaats geen overdonderende ervaring voor wie zich nog op kinderhoogte bevindt?

Sean Dhondt «Soms denk ik zelf nog: ‘Wat vrágen we toch allemaal van die kinderen?!’ (lacht) Maar ik sta er telkens weer van te kijken hoe die kinderen erin slagen om goed te zingen én de choreografie uit te voeren, terwijl ze ook nog moeten maken dat ze in de juiste camera kijken. Ik had het hen niet nagedaan op die leeftijd, denk ik.»

HUMO Het valt op dat zelfs de kleinste kinderen vaak verbazend goed met teleurstelling om kunnen. Daar hebben veel deelnemers aan de gewone versie van ‘The Voice’ het moeilijker mee.

Dhondt «Voor de volwassen deelnemers aan ‘The Voice’ is hun doortocht bij ons vaak de laatste kans om nog iets te doen met hun talent. En als het dan niet lukt, stort je wereld natuurlijk een klein beetje in. Bij kinderen is ‘The Voice’ vaak maar één stap van de vele die ze nog zullen nemen. En als dat niet lukt, gaan ze gewoon verder repeteren om de volgende keer iets beter te zijn.»

HUMO Zijn er dan helemaal geen momenten waarop je als coach iets toegeeflijker bent over een mindere zangprestatie? Uiteindelijk heb je nog altijd met kinderen te maken.

Dhondt «Natuurlijk een beetje. Tegen een volwassene kun je zeggen: ‘Ik vond het echt niet goed.’ Bij een kind wordt dat sneller: ‘Ik vond het nét niet goed genoeg.’ Maar ik vind dat we dat als coaches altijd vrij goed doen, iemand wegsturen. Of we een optreden nu goed vonden of niet, het is onze taak om opbouwende kritiek te geven, zodat die kinderen op zijn minst het gevoel hebben dat ze met meer ervaring van het podium afstappen. Als coach ben je er in het begin als de dood voor dat je zo’n kind doet wenen, maar in de praktijk valt dat goed mee. Als je zegt waar ze aan kunnen werken, aanvaarden ze veel van je.

»Weet je wat volgens mij het belangrijkste is? Dat je de deelnemers niet té veel als kinderen behandelt. Natuurlijk zijn 8-jarigen nog altijd kinderen en moet je hen ook zo toespreken. Maar kandidaten die al iets ouder zijn, willen net níét dat je ze al te schattig vindt. Je bent het best gewoon eerlijk, ook als je niet gedraaid hebt tijdens hun optreden. En erna worden ze natuurlijk niet aan hun lot overgelaten: hun ouders wachten in de coulissen. Voor wie daar nood aan heeft, staan er bovendien psychologen klaar.»

HUMO Ik ken mensen die naar ‘The Voice Kids’ kijken en meteen volschieten zodra ze een kind horen zingen. Ik blijk immuun te zijn, maar jij krijgt het ook weleens moeilijk in die coachstoel, niet?

Dhondt «Dat geef ik graag toe, ja. Ik ben sowieso enorm snel geëmotioneerd, en als er ook nog eens muziek bij komt kijken, kan ik helemaal inpakken. Als ik zie hoe kleine kinderen zich toch kunnen inleven in teksten die bol staan van emotie... Ja, dat ontroert me. En ik zou niet weten waarom ik dat niet zou tonen. Het gebeurt trouwens niet alleen tijdens de optredens: als kinderen me na de opnames komen zeggen dat ze door mij nog meer zin gekregen hebben in muziek maken, dan kan ik het ook al voelen prikken.»

HUMO Er gaapt een aanzienlijke leeftijdskloof tussen de coaches, met jij en Gers Pardoel aan de ene kant, en K3 en Laura Tesoro aan de andere. Hoe vaak heb je je oud gevoeld dit seizoen?

Dhondt «Niet zo vaak, gelukkig. Het lukte ons als coaches snel om overeen te komen, ondanks de leeftijdsverschillen. Laura Tesoro is welgeteld twaalf jaar jonger dan ik, maar tijdens de opnames merkten we daar niks van. Van mij mogen dezelfde juryleden het volgende seizoen gerust terugkeren.»

HUMO ‘The Voice’ winnen kan ook bijzonder overrompelend zijn voor een kind – voor je het weet word je door Alex Callier ingelijfd bij Hooverphonic. Krijgt de winnaar ook begeleiding?

Dhondt «Daar gaan we slim mee om, vind ik. Er is namelijk niet zo gek veel om te begeleiden: de winnaar krijgt een studiebeurs van 10.000 euro, maar die blijft tot hun 18de op een rekening geblokkeerd staan. Vroeger werd er met platencontracten gegooid naar winnaars van talentenjachten, maar bij ‘The Voice Kids’ houden we dat bewust af: de winnaar mag een single opnemen, meer niet. Op die leeftijd ben je toch nog niet aan een muziekcarrière toe.

»Soms vragen ouders van deelnemers of we met de kinderen verder willen samenwerken aan muziek, maar dat hou ik liever een beetje af. Ik wil gerust eens luisteren naar hun ideeën, maar op die leeftijd moet je niet aan een hele plaat beginnen. Jeroen Swinnen, mijn hulpcoach bij ‘The Voice Kids’, is destijds ook benaderd door de Max Colombies van deze wereld, toen zij nog jong waren en er absoluut nog geen sprake was van Oscar And The Wolf en consorten. Hij gaf hen toen hetzelfde advies: zoek eerst maar eens je eigen stijl voor je aan een plaat wilt beginnen.»

HUMO Makkelijk gezegd, maar jij was ook nog vrij jong toen je voor het eerst op tv kwam als drummer van Nailpin.

Dhondt «Ik was toen ongeveer 20, denk ik. Maar ik speelde wel al sinds mijn 11de in groepjes. Dat helpt nu, want ik weet wat het is om als kind al zo druk bezig te zijn met muziek. Als er weer eens zo’n jongen met een gitaar op dat podium van ‘The Voice Kids’ staat, zie ik heel vaak mezelf staan.»

HUMO Zijn er kinderen die zich inschrijven voor ‘The Voice Kids’ die Nailpin kennen?

Dhondt (lacht) «Nee man, dat zegt hen geen zier. Ze kennen mij in de eerste plaats van ‘The Voice’. We hebben dit seizoen een paar kinderen een tablet gegeven en hen oude beelden van de coaches getoond, in mijn geval vooral beelden van mijn Nailpin-periode. Ze vielen totaal uit de lucht. En meestal lachten ze nog met mijn haar ook.

»Net omdat ze niet hebben meegemaakt hoe ik begonnen ben, vragen kinderen me soms ‘hoe ik beroemd geworden ben’. Een lastige vraag, want ik ben niet op een dag opgestaan met het idee: ‘En nu wil ik beroemd worden.’ Ik heb alleen gedaan wat ik graag deed, en door dat te blijven doen ben ik toevallig op tv gekomen. Meestal kaats ik dus de vraag terug: ‘Waarmee wil jij dan beroemd worden?’ Dan zeggen ze vaak presenteren, of acteren, of zingen. En dan zeg ik: ‘Probeer eerst maar eens uit te vlooien wat je precies wil doen.’ En dan hoop ik dat ze niet te snel roem gaan najagen.»

HUMO Toen Canada onlangs cannabis legaliseerde, riep je op Twitter politici hier op om hetzelfde te doen. Een fijn idee, maar vinden ze het bij VTM wel zo leuk dat één van de coaches van ‘The Voice Kids’ een lans breekt voor de legalisering van softdrugs?

Dhondt «Ik kan mij niet voorstellen dat mijn werkgever zou vallen over een persoonlijke mening. Bij VTM wordt onze eigenheid geapprecieerd.

»Kijk, in Amerika is cannabis ook jaren illegaal geweest, daar waren ze zelfs veel strikter in de toepassing van het verbod dan hier, maar vandaag zie je ook daar steeds meer staten hun kar keren en een vorm van legalisering doorvoeren. Dan moet dat bij ons toch ook kunnen? Pas op, ik ben er hoegenaamd geen voorstander van dat iedereen elke dag stoned rondloopt – en al zeker kinderen niet. Maar in België mag je vanaf je 16de wel al een pint bestellen, terwijl ik al véél meer mensen agressief heb zien worden van alcohol dan van een joint. Dat zet toch aan tot nadenken.»

Humo 4081/47 20 november 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 20 november

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: