Jonge Leeuwen: Yara Daniel (18), dochter van An Swartenbroekx. 'Er zullen altijd mensen zijn die me naar beneden willen trekken omdat ik de dochter ván ben.'

© Koen Bauters

, door (hvt)

15

'Toen ik als dropke van 5 samen met mama 'Vrolijke vrienden' zong voor 1.200 man, wist ik: dit is wat ik wil doen'

Yara schrijft haar eigen songs en ze is vast van plan daarmee door te breken. Ze is 18, ze zit pas op kot in Mechelen en ze heeft een eerste nummer uit: ‘Stand by You’, dat ze samen met singer-songwriter Andy Fontyn heeft geschreven om de Rode Neuzen-campagne te steunen. Vorige week trad ze met het nummer op tijdens de 'Rode Neuzen Top 1000 Aftershow' van Vincent Fierens op Q-Music:

Yara Daniel «Ik zing zó graag, ik doe het even graag als schrijven. Ik maak zoveel mee en ik heb maar één manier om die ervaringen te verwerken: door er een song over te maken.»

HUMO Jij doet aan therapeutisch songschrijven?

Daniel (knikt) «Helemaal. Ik heb humane wetenschappen gestudeerd. Met de klas gingen we naar zorgcentra voor mensen met een handicap of dementerenden, en we hebben ook het concentratiekamp van Buchenwald bezocht. Dat raakt me dan zo diep dat er vanzelf een song in me opborrelt. Als er iemand sterft in mijn omgeving, dan zit ik op deze stoel te tobben, tot ik mijn gitaar in de hoek van de kamer zie staan. Zodra ik die vastpak, komen de woorden en de melodie vanzelf. Het hoeft niet altijd zwaar te zijn, ik schrijf ook vrolijke liefdesliedjes. Over hoe ik altijd op jongens val die me niet zien staan. En zodra ze me wél zien staan, verlies ik alle interesse. Nu ja, zo vrolijk is dat misschien niet (lacht).

»Ik ben een echte verhalenverteller. Dat heb ik van mijn mama. Alles wat ze vertelt, zelfs al is het een anekdote op een familiefeest, heeft een begin, een midden en een slot. Ze bouwt de spanning op en werkt toe naar de clou. Alsof alles wat ze beleeft, een scenario is dat ze tot een aflevering van ‘F.C. De Kampioenen’ kan bewerken. Mijn opa (auteur en scenarist René Swartenbroekx, red.) heeft dat ook. Als ik vroeger mijn nieuwjaarsbrief ging voorlezen, dan moest die goed zijn. Niet alleen goed gearticuleerd, maar het liefst ook zelf geschreven, niet van het internet geplukt. Natuurlijk wilde ik mijn opa trots maken, dus probeerde ik voor elke kerst- of verjaardagskaart de origineelste creatie te bedenken. Ik ben pas tevreden als hij zegt dat het mooi is. Ik weet hoe kritisch hij kan zijn. Hij wil heel graag dat ik in het Nederlands zing. Ik heb al één Nederlandstalig nummer, ‘Empathie’, dat ik heb geschreven na een Afrika-reis met mijn ouders. Opa vond het zo mooi. Ik sluit niet uit dat er nog een paar Nederlandstalige nummers in mijn pen zitten, maar mijn gevoel zegt op dit moment toch: Engels.

»Wat ik ook leuk vind aan zingen, is dat ik voor een publiek mag staan. Mijn grote droom is om theaterconcerten te geven, waarbij evenveel aandacht gaat naar mijn muziek als naar mijn bindteksten. Ik ben ooit naar Stef Bos gaan kijken. Zijn nummers zijn bloedmooi, maar het waren vooral zijn filosofische bindteksten, verteld in prachtige bewoordingen, die me naar de keel grepen. Toen ik buitenkwam, kon ik alleen maar denken: wat een wijze man. Dat wil ik ook kunnen. En als ik daar nog een showelement aan kan toevoegen – dansen is ook een passie – dan zou ik helemaal gelukkig zijn.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: