Céleste Cockmartin (19), dochter van Goedele Liekens. 'Ik ben even preuts als mijn moeder. Misschien zelfs preutser'

© Christophe De Muynck

, door (sdj)

93

HUMO Als iemand er al haar hele leven op wordt gewezen dat het niet overal zoals in het Westen is, dan ben jij het wel.

Céleste Cockmartin «Dat is waar. Ik was 7 toen mijn moeder Merel en mij meenam naar een VN-missie in Congo. Het was één van de choquerendste ervaringen van mijn leven. We bezochten een heksenschooltje, waar meisjes van onze leeftijd naartoe werden gebracht omdat dorpelingen dachten dat ze heksen waren. We hebben toen zo’n meisje naar haar dorp teruggebracht. Hoe dieper we het land in reden, hoe onvriendelijker de Congolezen werden. Toen we in het dorp aankwamen, is mijn moeder met het meisje uitgestapt. Ze zei dat wij moesten blijven zitten, maar plots werd de jeep omsingeld door dorpelingen, die het kind begonnen te slaan. De chauffeur is toen met zijn geweer uitgestapt om hen te kalmeren. Na dat voorval wilde ik nooit meer terug naar Afrika, omdat ik het gevoel had dat blanke mensen er niet welkom zijn door de fouten in het koloniale verleden.

»Maar nu ben ik blij dat ik er terug ben geweest. Ik voelde soms wel de jaloezie over de onrechtvaardigheid dat wij zoveel meer hebben dan zij. Maar voor ‘Bloed, zweet & luxeproblemen’ hebben we bij mensen thuis gelogeerd, en dan verdwijnen die primaire reacties snel. En de Afrikaanse cultuur vind ik super: iedereen danst en zingt, ze doen niets anders dan je knuffelen en lachen, en ze willen je echt leren kennen. Ik vond de mensen in Ghana leuker dan die in Sri Lanka. Daar is iedereen onderdanig en kun je moeilijk contact leggen. Ze laten je praten en stellen zelf nooit een vraag, terwijl je in Afrika soms wordt onderbroken omdat ze zelf ook iets willen zeggen. Daarin lijken ze op Nederlanders, en daar hou ik wel van.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: